( t57 ) 



wegiug geschiedt, maar veeleer iii (Je diepte van het vocht 

 zelve tot op een betrekkelijk grooteii afstand van de be- 

 doelde oppervlakte. 



Bovendien zijn het geenszins zulke stoffen, welke het 

 grootste epipolisch vermogen bezitten, die het verschijiisel 

 te weeg brengen. Ether doet het, gelijk wij zagen, vol- 

 strekt niet. Kamfer met suiker tot een poeder gewreven, 

 en dit in water met luchtbellen gebragt, doet het evenmiu. 



Ik geloof derhalve dat, in weerwil van de onmisken- 

 bare overeenkomst in den aard der bewegingen, zij toch 

 niet door gelijke oorzaken worden voortgebragt. 



6'. Eindelijk moeten wij onderzoeken of de verdamping 

 ook als oorzaak van het verschijnsel kan worden aangemerkt. 



Verdamping van vlugtige vloeistofl'eu gaat werkelijk ge- 

 paard met rondloopende stroomen. Brengt men ether, al- 

 kohol, aceton of houtgeest in een van onderen gesloten 

 glazen buisje ter wijdte van drie of vier millimeters, en 

 voegt men daar fijn gewreven karmijn bij, dan zal men, 

 dit buisje door een horizontaal gesteld raikroskoop bij ge- 

 geringe vergrooting beschouwende, daarin hoogst duidelijk 

 eene op- en neergaande strooming waarnemen, die zich tot 

 op verscheidene centimeters, onder de oppervlakte van het 

 vocht uitbreidt. Even als bij de reeds dikwerf genoemde 

 maalstroomen is de beweging het snelst, wanneer de deeltjes 

 nabij de oppervlakte komen, die het vocht en de lucht van- 

 een scheidt, en wordt zij al langzamer en langzamer, naar- 

 mate zij er zich van verwijderen. 



Beschouwt men verder een droppel, bestaande uit een 

 mengsel van water en alkohol en bedekt met een dek- 

 plaatje, dan zal men aan de randen daarvan talrijke der- 

 gelijke maalstroomen zien, die, naar het schijnt, in niets 

 verschillen van die aan de zich tegelijk in den droppel 

 bevindende luchtbellen. En daar nu op dit puiit ontegen- 

 zeggelijk verdamping plaats grijpt, zoo schijnt het besluit 



