( -l.(il ) 



Reeds stipten wij aati, dat men aan de binnenvlakti; 

 der luchtbellen zich uiterst kleine dioppeltjes ziet neder- 

 zetten, die vermoedelijk uit bijna watervrijen alkohol be- 

 staan. Deze droppeltjes vermengen zich niet dadelijk met 

 het waterige vocht dat de luchtbellen begrenst, maar 

 vloeijen zamen tot grootere, die langs de binnenzijde der 

 luchtbel naar beneden dalen. Daar gekomen, gaat de 

 alkohol, ten gevolge der langduriger aanraking, weder in 

 het vocht over, en ondertussohen gaan verdamping, con- 

 densatie tot kleine droppeltjes, nedervloeijing van deze, 

 ongestoord voort, en blijft de beweging in de aangren- 

 zende vochtdeelen voortduren, waarbij men niet vergeten 

 moet, dat de beweging, eenmaal aangevangen zijnde, slechts 

 eene uiterst geringe kracht vordert voor hare onderhou- 

 ding, dewijl het eigenlijk alleen vochtdeelen zijn, die zich 

 binnen in vochtdeelen bewegen, en de vaste moleculen, die 

 daardoor medegesleept worden, zeer klein en soortelijk 

 bijna van hetzelfde gewigt zijn als het omgevende vocht. 



Op deze wijze geschiedt derhalve eene soort van distil- 

 latie binnen in de luchtbel, die zoolaug aanhoudt als de 

 lucht nog niet volkomen verzadigd is met alkoholdamp, 

 en dat deze verzadiging, in den volstrekten zin des woords, 

 niet spoedig intreedt, daarvan kan ons nog een ander 

 voorbeeld overtuigen. Wanneer men eene digt gesloten 

 flesch, voor een gedeelte met water gevuld, in de zon 

 plaatst, dan ziet men gestadig waterdroppels zich tegen 

 de binnenwanden aanzetten, nedervloeijen en door nieuwe 

 vervangen worden. Hier echter kan men zich beroepen 

 op het verschil in temperatuur, waarbij de verzadigings- 

 capaciteit der lucht verandert, en op de hoogere tempe- 

 ratuur van de lucht iii de fiesch in verhouding tot de 

 omringende. Dergelijke temperatuur-verschillen kunnen 

 trouwens ook bij de hier beschreven verschijnsels wel niet 

 geheel zonder invloed zijn, al zijn zij dan ook zoo gering. 



