( H'1' ) 



van beiden, liifruit blijkt, dat een verschil iii ligling 

 alléén niet genoegzaam kan zijn, om de verlangde werking 

 te weeg te brengen. 



Anders is het gelegen met een verschil in stroom- 

 sterkte. Onderstellen wij, dat de telegrafist a te li-otterdam 

 eene stroomsterkte = iV in de lijn kan brengen, de tele- 

 grafist b aan hetzelfde station eene stroomsterkte = y. 

 Dan kunnen er te 's Hage drie strnomsterkten worden 

 waargenomen : eene = x, als a alleen den sleutel neer- 

 drukt, ééne = y, als h alléén zijnen stroom in de lijn 

 brengt en ééne = x -\- y, als beiden gelijktijdig seinen. 

 Onderstellen wij nu nog daarbij, dat het mogelijk ware, 

 twee toestellen in het ontvangende station, 's Hage, in te 

 rigten, waarvan de ééne alleen die gevallen opteekent, 

 waarbij de stroomsterkte in de lijn = x of = x -\- y 

 is, terwijl de andere dit alleen doet, wanneer de stroom- 

 sterkte ^ IJ oi = X -\- y is; dan zouden op den eenen 

 toestel al de seinen van a en op den anderen al de seinen 

 van b van elkander afgezonderd verschijnen. Zien wij 

 thans, op welke wijze aan deze voorwaarden kan voldaan 

 worden 



In de eerste plaats, op welke wijze zullen twee tele- 

 grafisten twee verschillende stroomen in de lijn brengen? 

 üit kan met de gewone inrigting des sleutels niet g;e- 

 scliieden, dewijl daarbij telkens, wanneer de batterij in en 

 uit de lijn gehragt wordt, door de beweging van den 

 sleutel de geleiding der lijn een oogenblik verbroken 

 wordt. Dit oogenblik kan zamentreffen met dat, waarop 

 de tweede telegrafist een sein wil geven en daartoe eenen 

 stroom in de lijn moet brengen, hetgeen niet geschieden 

 kan, wanneer de geleiding der lijn verbroken is. Wij 

 ontmoeten hier hetzelfde bezwaar, dat de methoden, door 

 den eersten uitvinder van het dubbel seinen, D" gintl, 

 beschreven, onbruikbaar maakte. Het kan echter op zeer 



