( 107 ) 



over: Op welke wijze zal men de drie verschillende stroom- 

 sterkten, die mogelijk zijn, in het ontvangende station 

 van elkander onderscheiden ? Dit heeft gewis geen onover- 

 komelijk bezwaar in zich. Herinneren wij ons daartoe de 

 inrigting van een relais. Het bestaat uit een hoefvorinig 

 stuk week ijzer, dat met den stroomgeleider is omwonden 

 en wanneer een stroom door den geleider wordt gevoerd 

 magnetische kracht verkrijgt. Dien ten gevolge trekt het 

 een stuk week ijzer aan, dat zich tegenover de uiteinden 

 der beide beenen van den hoef bevindt. Eene veer tracht 

 dit stuk week ijzer steeds van den hoef verwijderd te 

 houden, zoodat de magnetische aantrekking van den hoef 

 die veerkracht moet overwinnen, om het poolstuk te be- 

 wegen. Aan het poolstuk is eene inrigting verbonden, 

 waardoor de stroom van eene zoogenaamde lokaal-batterij, 

 die den schrijftoestel in beweging brengt, gesloten wordt, 

 wanneer het door den hoef wordt aangetrokken. De schrijf- 

 toestel zal derhalve alleen dan een sein opteekenen, wan- 

 neer de stroom, die van het verwijderde station komt, 

 krachtig genoeg is, om den hoef een magnetisme mede te 

 deeleu, waardoor eene aantrekking op het poolstuk wordt 

 uitgeoefend, die de veerkracht der veer verinag te over- 

 winnen. 



Die veren kunnen meer of minder sterk worden aan- 

 gespannen, en daardoor ontstaat de mogelijkheid een relais 

 te vervaardigen, welks poolstuk eerst aangetrokken wordt, 

 wanneer de stroorasterkte in de lijn tot een bepaald be- 

 drag geklommen is. Stellen wij ons nu voor, dat men 

 op zulk eene wijze drie relais heeft ingerigt, waarvan het 

 eene reeds bij een stroom = x bewogen wordt, het tvi'eede 

 eerst bij een stroom = ij (waarbij y ^ x wordt onder- 

 steld) en eindelijk het derde eerst bij een stroom = x 

 -(- y begint te spreken. Dan zal men zich verzekerd 

 kunnen houden, dat, wanneer het eerste relais alk'ón 



