{ IH' ) 



dat hij het relais lil in beweging stelt. Het is duidelijk, 

 dat meu deze onzekerheid naar willekeur kan verminderen 

 door het aantal elementen der beide batterijen te vermeer- 

 deren. Had de telegrafist a eene batterij tot zijne be- 

 schikking, die eene stroomsterkte + 30, de telegrafist 6 

 eene, die eene stroomsterkte — 40 in de lijn brengt, en 

 spant men de veer van relais 111 zoo sterk aan, dat het 

 relais eerst bij een stroom = — 40 gaat spreken, dan znu 

 de stroom — 10, als beiden seinen, tot een bedrag — 40 

 moeten klimmen, voor dat er stoornis in het seinen kan 

 ontstaan, en de weerstand der lijn zou dan aan verande- 

 ringen moeten onderworpen zijn, waardoor hij tot op één 

 vierde zijner waarde kan verminderen. 



Bij de voorgcshigciie inrigtiiig des sleutels is nog een 

 bezwaar uit den weg te ruimen, hieruit voortvloeijende, 

 dat de stroom der seinbatterij voortdurend gesloten is, ook 

 dan wanneer door een der telegrafisten geen berigt wordt 

 overgeseind. De geleider, die den stroom in dat geval 

 sluit, is de hefboom des sleutels, die dan in blijvende rust 

 is en dezelfde, die wij tle korte geleiding noemden. De 

 stroomsterkte in dien geleider en in de batterij zal dus 

 zeer aanmerkelijk zijn en ten gevolge hebben, dat eene aan- 

 zienlijke hoeveelheid zink in de batterij opgelost en nut- 

 teloos verspild wordt. Dit kan gemakkelijk voorkomen 

 worden, wanneer de telegrafist, nadat een sein is overge- 

 bragt, vóór hij den toestel verlaat, een der pooldraden van 

 de batterij uit de klemsohroef los maakt, en zorg draagt, 

 vóór hij op nieuw een berigt overbrengt, deze verbinding 

 ■weder te herstellen. Het inklemmen van den pooldraad, 

 dat met eenige zorg moet geschieden, brengt evenwel tijd- 

 verlies mede, en bovendien is het te vreezen, dat de tele- 

 grafist mogt vergeten, aleer hij begint te seinen de ver- 

 binding te herstellen. Geschiedt dit, dan zal zoodra hij 

 den sleutel neerdrukt, de geheele lijngeleiding verbroken 



