( 123 ) 



waarbij dit niet, gelijk bij de spiegeling, in eene bepaalde 

 rigting teruggekaatst, maar naar alle zijden verspreid wordt. 

 Deze verstrooijing van het licht kan ecliter het gevolg 

 zijn van twee zeer verschillende oorzaken, die veelal niet 

 genoecr onderscheiden worden. 



Vooreerst heeft verstrooijing plaats, zoo dikwijls de op- 

 pervlakte van het ligchaam, waarop het licht valt, niet 

 gepolijst, maar oneffen of mat is Deze soort van ver- 

 strooijing vindt hare verklaring in den toestand der opper- 

 vlakte, wanneer nien deze beschouwt als bestaande uit on- 

 eindig vele kleine facetten, waarvan elke het licht in eene 

 andere rigting terugkaatst. 



Maar buitendien merkt men eene andere wijze van ver- 

 strooijing op bij de meeste ligchamen, ook wanneer zij 

 volkomen gepolijst zijn, zelfs bij vochten met volkomen 

 effene oppervlakte. Men zid ze van alle kanten, elk met 

 zijne eigene kleur, een voldoend bewijs, dat zij naar alle 

 kanten licht terugzenden. De kleuring van het witte in- 

 vallende licht, welke met deze tweede soort van verstrooi- 

 jing meestal gepaard gaat,, heeft vrij algemeen het denk- 

 beeld ingang doen vinden, dat het aldus verstrooide licht niet 

 van de oppervlakte afkomstig is, maar tot eene zekere, 

 hoewel geringe, diepte in het ligchaam was ingedrongen, 

 en bij den heen- en teruggang eene kleurende absorbtie 

 ondergaan heeft. 



Van dit denkbeeld uitgaande, dat ook door andere gron- 

 den gestaafd wordt, heeft reeds lambert in zijne Pholo- 

 metria, pag. 292, de beide wijzen van verstrooijing door 

 de namen van diffusie en emanatie onderscheiden. Deze 

 terminologie wordt ook door den Spreker aangenomen. 



De reden, waarom de emanatie des lichts bij vele, niet 

 bij alle ligchamen voorkomt, schijnt niet moeijelijk aan 

 te geven, wanneer men het onderscheid tusschen homogene 

 eu niet-homogene ligchamen in het oog houdt. Homogene 



