( 124 ) 



ligchamea in oplisohen zin zijn diegenen, in welke de licht- 

 stralen, zoodra zij door de oppervlakte gedrongen zijn, 

 hunnen weg in onveranderde rigting voortzetten. Deze 

 ligoliaraen zijn steeds doorzigtig, tenzij de slof, waaruit zij 

 bestaan, een sterk absorberend vermogen heeft en de licht- 

 stralen daardoor als zoodanig vernietigd worden, voor dat 

 zij de achtervlakte bereikt hebben. ïegen deze staan de 

 niet-homogene over, welke of mengsels zijn van ongelijk- 

 aardige, duidelijk onderscheidbare bestanddeelen van ver- 

 schillenden brekingsindex, of, hoewel schijnbaar gelijk- 

 aardig, eene korrelige of vezelige strnctuur hebben en vïier 

 kleinste deeltjes dus niet zoo innig zamenhangen, dat niet 

 andere stofl'en, vooral lucht, in de poriën zouden kunnen 

 aanwezig zijn. 



Alleen bij de laatstgenoemde ligehamen kan, volgens 

 deze verklaring, de emanatie voorkomen. De lichtstralen, 

 welke er ingedrongen zijn, kunnen niet ongestoord voort- 

 gaan, omdat zij wegens de niet-homogeniteit des ligchaama 

 telkens van de eene op de andere middelstof vallen. Zij 

 ondergaan daarbij gedeeltelijke terugkaatsingen, die, zich 

 bij voortduring herhalende, eene verstrooijing van het licht 

 naar alle zijden ten gevolge hebben. Een gedeelte van 

 het licht wordt dus naar voren teruggeworpen en treedt 

 aan de oppervlakte uit, nadat het meestal reeds in het 

 ligchaam door absorbtie gekleurd is. De ligehamen, waar- 

 van hier sprake is, zijn bij genoegzame dikte steeds opaak ; 

 bij geringe dikte kunnen zij doorschijnend, maar nooit 

 doorzigtig zijn. 



Deze verklaring heeft veel, dat haar aanbeveelt. Hiertoe 

 behoort onder anderen het feit, dat bij vermenging van 

 twee doorzigtige ligehamen, die zich niet verbinden, het 

 mengsel ophoudt doorzigtig te zijn en nu emanerend licht 

 uitzendt. Een bekend voorbeeld is de melk, uit water be- 

 staande, waarin mikroskopisch kleine doorzigtige vetbol- 



