( 12fi ) 



Spreker ook tot liet besluit gekomen, dat gemelde li3'[)o- 

 these, lioewel iii de meeste gevallen eeiie Ijeiiaderde ver- 

 klaring gevende, echter onvoldoende is om alle verschijn- 

 selen der dift'usie ie verklaren. Tot staving van dit ge- 

 voelen vermeldt hij de volgende feiten. 



1. Bij onveranderde rigting van den invalle.nden en den 

 gedifl'undeerden straal is het polarisatievlak deze s laatsten 

 veranderlijk met de stelling der diffunderende oppervlakte. 

 Dit geldt zoowel voor gewoon, als voor gepolariseerd in- 

 vallend licht. 



2. Wanneer een onder een hoek van 45° invallende licht- 

 straal gepolariseerd is loodregt op het invallingsvlak, is 

 het polarisatievlak der in het invallingsvlak geditl'un deerde 

 stralen in het algemeen niet loodregt op dit vlak. Bij 

 kleine waarden van den hoek der invallende en gedifl'un- 

 deerde stralen wrjkt het naar de ééne, bij grootere naar 

 de andere zijde af'. 



Men kan deze verschijnselen niet verklaren door aan te 

 nemen, dat bij deze stoffen met de diffusie eene emanatie 

 gepaard gaat. Evenmin voldoet de door ANfisinüM aauge- 

 nomene hypothese, dat de trillingsrigting van het inval- 

 lende licht onveranderd in het diffuse licht behouden blijft. 

 De oorzaak dier afwijkingen is nog onbekend. 



Omtrent liet emanerende licht heeft aragü op grond 

 zijner proeven de wet uitgesproken, dat dit gepolariseerd 

 is loodregt op het vlak van emanatie. Uit de korte, bij 

 MOIGNO voorkomende opgave dier proeven, die door aiiago 

 zelven niet uitvoerig zijn bekend gemaakt, schijnt te blij- 

 ken, dat hij den polarisatietoestand van het emanerende 

 licht als geheel onufhank(!lijk beschouwt van de omstan- 

 digheden, waaronder het licht invalt, en alleen toeschrijft 

 aan de breking, die het bij liet uittreden ondergaat. De 

 proeven, door Spreker met beenglas. wit aardewerk, ge- 

 glansd papier, gepolijst marmer, melk enz. genomen, hebben 



