( 155 ) 



voldoende is ter verklaring van het meerdere gehalte ann 

 stikstof iu de geoogste planten boven dat, wat vooraf 

 in het üaad reeds aanwezig was. 



Ik bedoel hier geenszins eene afscheiding van organi- 

 sche stof uit de wortelvezelen op de wijze gelijk men deze 

 vroeger aannam en die nog sommige plantenphysiologen 

 als waarscliijnlijk plaats hebbende blijven beschouwen. Wij 

 behoeven volstrekt liiet zulk eene, in ieder geval nog zeer 

 hypothetische wortelsecretie, om te verklaren hoe, tijdens 

 den groei eeiier plant in eenen bodem, die oorspronkelijk 

 geen spoor van organische stofl'en bevatte, deze later daarin 

 gevonden worden, zelfs wanneer men alle de fijnste wor- 

 telvezeltjes en hunne fragmenten zorgvuldig dnaruit ver- 

 wijderd heeft. Onderzoekt men namelijk wat bij den 

 groei der wortelvezelen plaats grijpt, dan blijkt dat er 

 aan hnnne fijnste uiteinden, aan en in de nabijheid der 

 spits, eene voortdurende afstooting van vroeger gevormde 

 cellen plaats grijpt, hetzij onder de gedaante van een za- 

 menhaiigend kapje of zoogenaamd wortelmutsje, of, hetgeen 

 algemeeiier voorkomt, als kleine lapjes of schilfers, elk voor 

 zich uit een aantal cellen bestaande, nagenoeg op dezelfde 

 wijze als ook de epitlielia der dieren gestadig vernieuwd 

 eii afgestooten worden. Ik heb dit feit, dat trouwens ook 

 door andere waarnemers bevestigd is, eenigzins uitvoerig 

 uiteengezet in de door den Heer de vbiese en mij uit- 

 gegeven Monographie des Maratliacées, p. 41. Zijne betee- 

 kenis voor het leven der plant is duidelijk. De hoogst 

 teedere uiteinden der wortelvezelen, waar zoowel de eigen- 

 lijke groei op eenen zeer korten afstand van de spits als 

 de opneming van stoffen uit den bodem hoofdzakelijk 

 plaats grijpen, behoefden eene bescherming tegen den on- 

 middelijken invloed des bodems, eensdeels tegen de werk- 

 tuigelijk schadelijk werkende harde bodemdeelen, ander- 

 deels tegen de te snelle omzetting, die het gevolg konde 



