( 150 ) 



zijn van eene regtstreeksclic aanraking der allerjeugdigste 

 cellen met het vocht en de lucht, die in den bodem bevat 

 zijn. Die bescherming wordt verleend door de bovenge- 

 noemde cellenlagen, die de uiterste spits omgeven, maar 

 ten gevolge van den voortgaanden lengtegroei des wortels 

 crestadis moeten worden affrestooten om door nieuwe, die 

 zich daaronder en daarbinnen reeds vooraf gevormd heb- 

 ben, te worden vervangen. 



Daaruit volgt dus, dat in eenen bodem, die volstrekt 

 vrij was van alle organische inmengselen, door den planten- 

 groei alleen organische stoften worden gebragt, en daar 

 bovendien de bedoelde cellen slechts een kortstondig be- 

 staan en gevolgelijk zeer dunne, volstrekt niet verhoute 

 wanden hebben, zoo zullen zij zeer spoedig die verande- 

 ringen ondergaan, welke men met de algemeene benamin- 

 gen van humificatie en ulmificatie heeft bestempeld. 



Is dit zoo, dan heeft ook in den kunstmatige» bodem, 

 waarvan ville gebruik heeft gemaakt, een humificatie- 

 proces plaats gegrepen. Dat dit niet onbelangrijk geweest 

 is, wordt nog door twee omstandigheden bewezen. Voor- 

 eerst door de zeer ruime vorming van wortelvezelen, die 

 zich buiten de potten door de gaten heen in het water 

 daaronder verbreiden ; en ten tweede daardoor, dat het 

 gebleken is, dat het water, hetwelk na de proef in de 

 glazen kast was achtergebleven, meer ammoniak bevatte, 

 dan oorspronkelijk daarin voorhanden was. Er heeft der- 

 halve ammoniakvorming plaats gehad, en wel in zoo groote 

 mate, dat daarvan nog eene betrekkelijk groote hoeveelheid 

 door de planten ongebruikt is gelaten. 



De slotsom dezer beschouwing is derhalve deze: dat 

 door de onder toezigt der Commissie uit de Fransche Aka- 

 demie door ville genomen proef alleen op nieuw bewezen 

 is, wat trouwens de vroegere onderzoekingen van mulder, 

 bevestigd door die van van den broek, reeds geleerd had- 



