( 178 ) 



Ten aanzien van de huid is vooral dea Sprekers aan- 

 dacht gevestigd geweest op de zwarte verkleuring der 

 zweetkliertjes, die reeds met het bloote oog kunnen onder- 

 scheiden worden, en op de even donkere verkleuring der 

 smeerkliertjes bij de haren. Zoo duidelijk als hier de 

 depositie der zwarte kleuring bleek, was het echter innei- 

 jelijk te beslissen in hoeverre het geheele weefsel getiii- 

 geerd was. In de mikroskopische praeparaten van kraak- 

 beenderen en beenderen meende Spreker, dat eene on- 

 miskenbare donker bruine tint, welke hier en daar werd 

 waargenomen in de tusschenstof, wclligt als eigenaardige 

 verkleuring kon beschouwd worden ; voor het overige waren 

 de grondmembraan in de iiierbuisjes en de Malpighische 

 ligchaampjes, alsmede de tusschenstof met fijne korrels 

 bedekt en zag men donkere voorwerpen, die als zwart ge- 

 tingeerde cellen schenen beschouwd te moeten worden. In 

 de huid zag men het corium wel eenigzins blaauwachtig 

 grijs gekleurd, doch viel het moeijelijk te beslissen of de 

 verkleuring, zoo als sommigen willen, alleen van de le- 

 derhuid afhangt, dan wel van eeno nederzetting in het 

 stratum mucosum of van verkleuring der epidermis. 



Naast het mikroskopisch onderzoek vestigt de Spreker 

 de aandacht op de vraag: of de verkleuring aan het aan- 

 wezig zijn van zilver toe te schrijven zij? In de eerste 

 plaats moest dit punt dus uitgemaakt worden. Hij deed 

 <lit deel van zijn onderzoek in vereeniging met den Heer 

 A. HEIJNSIDS. Een gedeelte eener rib werd verbrand en 

 de asch uitgetrokken met verdund zoutzuur. Na filtratie 

 en uitspoeling met gedestilleerd warm water, totdat het 

 water, met Nitras argenti behandeld, geen spoor meer gaf 

 van Chloorzilver, werd hetgeen na de behandeling met 

 acidum hydrochloricum overbleef, met acidum nitricum 

 •behandeld, en deze salpeterzure oplossing op zilver gere- 

 ageerd. Het was echter onmogelijk hierdoor een spoor 



