( 397 ) 



sclien Correspondent, den Heer ji-nghiihn, gebleken zijnde, 

 dat van 's Rijkswege dit gewigtig onderwerp naar wanrde 

 geschat en niet zonder de lioogstwenschelijke voorziening 

 gebleven is, werd goedgevonden, deze zaak buiten verdere 

 behandeling te laten. 



Door aanhoudende ongesteldheid geen deel hebbende kun- 

 nen nemen aan de beraadslagingen dezer Afdeeling, wns 

 het mij , intusschen aangenaam, uit hare Verslagen en Mede- 

 deelingen de groote belangstelling te vernemen, tot welke 

 gezegd onderwerp aanleiding heeft gegeven. 



Schoon hiermede in geen onmiddellijk verband staande, 

 bragt mij echter de zorg, die men in ver afgelegene bezit- 

 tingen met zoo veel grond voor Houtcultuur wilde gedragen 

 hebben, op de gedachte, of het wel geheel zijn nut zoude 

 missen, bijaldien men de verkeerdheden opmerkende, waar- 

 onder in sommige deelen van het Rijk der Nederlanden 

 het houtgewas te lijden heeft, een iegelijk, dien het mogte 

 aangaan, daarop met den noodigen ernst ojdettend te maken. 

 Ik zeg, een iegelijk, dien het mogt aangaan ; omdat het, 

 wat het geheele Rijk betreft, zekerlijk even zeer hooge Amb- 

 tenaren aangaat, als hun, die voor Gewesten of Steden te 

 dezen aanzien te maken hebben. 



De zaak zelve is ondertuaechen, naar mijne overtuiging, 

 van te gi'oot gewigt, om zonder opmerking te blijven bij 

 eene Akademie van Wetenschappen, die zoovele bekwame 

 Land- en Boschbouwkundige Leden in Iraar midden heeft. 

 Is men eenmaal van dat gewigt doordrongen, men zal de 

 voorbeelden van kwalijk gekozen plantsoen, van verkeerde 

 e7i averegtsehe behandeling, ja van geheele verwaarloozing 

 der boomen, zoo in steden als langs openbare wegen te 

 lande, in menigte aantrefleu en zich met reden kunnen af- 

 vragen, waaraan die achteloosheid is toe te schrijven? Het 

 is toch van genoegzame bekendschap, dat vooral eene goede 

 keuze van het plantsoen, nevens eene rigtige besnoeijing 



