f 4.8 ) 



De Heer scmlerel vraagt en erlangt vergunning tot het, 

 indienen eener vrije wetenschappelijke Bijdrage, waartoe 

 hij tot onderwerp kiest den Dodo [Didus incptus]. Na 

 eene korte inleiding, waarin hij de eenige bouwstofl'en , 

 welke wij voor de kennis van dezen belangrijken vogel 

 bezitten, zijnde schetsen in houtsnede uit oude reisver- 

 halen, en schilderijen in olieverw, aan strenge beoordee- 

 ling onderwerpt, rigt hij de aandacht op den schedel en 

 de pooten, zijnde de eenige fragmenten, welke wij heden 

 van deze ten volle vernielde diersoort bezitten. Hij toetst 

 hunnen vorm aan de afbeeldingen, vooral aan die van het 

 Britsche Museum, welke het meest tot maatstaf werd ge- 

 nomen, en besluit daaruit tot de wanstaltigheid dezer af- 

 beelding, toegelicht door eene ten toon gestelde schets op 

 groote schaal ontworpen. In hare plaats biedt hij ter be- 

 schouwing eene schets aan, waarvan de bekende schedel 

 en poot tot grondslagen strekken. Eene beknopte opgave 

 der meeningen, omtrent de soortbepaliug wereldkundig ge- 

 worden, doet zien, dat men beurtelings den Dodo voor 

 eenen Gier (blainville, owen en gould), voor eenen Alba- 

 tros (sHAw), voor eene Alca (cuvier), voor eene Moeras- 

 vogel (BRANDTj, en eindelijk als het tegenwoordig meest 

 algemeen aangenomen gevoelen voor eene Z)u(/ (reinhardt, 

 STRicKLAND, melville) hield. 



Elk dezer meeningen wordt aan kritisch onderzoek on- 

 derworpen, en daaruit besloten, dat de overeenkomst, welke 

 men heeft meenen te vinden tusschen de enkele beenderen 

 van den Dodo en allerlei andere vogels, grootendeels van 

 algemeenen aard is, en eenvoudig hare oorzaak heeft in 

 de groote eenvormigheid, welke in het geraamte der vogels 

 in het algemeen wordt opgemerkt. 



De Heer schlegel sloeg eenen anderen weg in, om tot 

 de kennis der verhouding van den Dodo en zijne aanver- 

 wante soorten te geraken. Deze berust op de volgende 



