( 49. ) 



drie hoofdstellingen: 1". de afwijkende vormen van het 

 dierenrijk ontstaan in vele gevallen door buitengewone 

 wijzigingen van enkele werktuigen, niet van het geheele 

 wezen der dieren, eu deze wijzigingen, hoe vreemd ook, 

 zijn alsdan slechts van ondergeschikte beteekenis ; 2". de 

 enkele werktuigen zijn niet op zich zelve, maar in verband 

 tot het geheele wezen der dieren te beschouwen ; 3'. de 

 betere kennis der werktuigen voor het geheel wordt niet 

 door haren vorm, maar door de functiën, welke zij moe- 

 ten uitoefenen, bepaald. Aan deze beginselen wordt de 

 classiiicatie van vele andere vogelen getoetst, en daaruit de 

 toepassing afgeleid op diegenen, die in de buurt van den 

 Dodo leefden en met hem voor altijd verdwenen, zoo als 

 de Solitaire van het eiland Bourbon, door den spreker 

 Didus apterornis geheten, de Solitaire van Eodriguez, reeds 

 door GMELi.N Didus solitarius geheten. 



Het wezen dezer beiden wordt door schetsen op groote 

 schaal verzinnelijkt. Uit de beschouwing en vergelijking 

 van deze besluit de spreker tot de overeenkomst en ver- 

 wantschap van den Dodo en van de aanverwante soorten 

 met de Struthionidae, welke meening hij door de geogra- 

 phische verspreiding dezer laatsten toelicht. 



Aan deze voordragt knoopt de spreker eene nieuwe af- 

 leiding voor den naam van Dod-aars, oorspronkelijk door 

 Hollandsche matrozen den Dodo gegeven. Hij zegt, dat 

 de eigentlijke Dod-aars niet is de Dodo, maar de algemeen 

 bekende Podiceps minor, die dezen naam bij alle inland- 

 sche jagers voert. Vermoedelijk werd hij op den Dodo 

 toegepast, omdat hij, even als de ware Dod-aars, eene dodde, 

 dod, dot, dat is een deel, met eene kluw, eene prop of 

 rondachtigen zak vergelijkbaar, aan zijn achterdeel of 

 aars heeft. 



Ten besluite biedt de spreker eene over dit onderwerp 

 ECestelde Verhandelius; aan, onder den titel van: Ook een 



VSaST.AOBN EN HSDEDEELINGCN. DEEL II. 4 



