( 72 ) 



van de «jwiJ-deelen en de zijdelingscke deelen, bcida hanijeri 

 eigenen weg van gedaantewisseling doorloopcn hebbende, in 

 een orgaan te zamen komen. Zoo levert de bladplooijimj 

 {foliatio) in de bladknoppen een standvastig kenteeken op ; 

 nog meer, en met meer verscheidenheid van kenmerken de 

 llocmplooijinij {aeslivatio, praejloratio) in de bloemknoppen 

 (alabastra) ; doeli het allermeest de vrucht, het einde van 

 alle metamorphosen van centrale en laterale deelen te za- 

 men, die dan ook steeds als een hoofdgrondslag van alle 

 rangschikking, reeds van caesalpinus af in de 16<l<= eeuw, 

 door al de beste kruidkundigen beschouwd is. Van dit 

 deel is het zaad een aanmerkelijk gemetamorphoseerde knop. 

 Kon men nu den knop in zijne inwendige zamenstelling 

 als een gewigtig kenmerk beschouwen, nog zoo veel te meer 

 het veel verder gemetamorphoseerde zaad. Maar nog meer: 

 welk ecne wonderbare rij van gedaantewisselingen ondergaat 

 niet het blad, als het tot eene anthcra (bl. GI3) vervormd 

 is, en hierin de stuifmeelkorrels in stuifmeelbuisjes {tubuli 

 pollinares) uitgroeijen, welke in den uiteratcn top van het 

 centrale deel, den stempel (stigma) indringen en uit deze 

 verbinding der zeer gemetamorphoseerde zijdelingscke en 

 centrale deelen, bij het einde der algeheele gedaantewisse- 

 ling van al de deelen der plant, aan een nieuw schepsel 

 het aanzijn geven : de hiem (embryon) in het zaad. Dit 

 deel, het meest gemetamorphoseerde alzoo van alle, levert 

 dan ook het allergewigtigste kenteeken bij alle rangschik- 

 kingen der plant, en, veel meer nog dan op de uitwendige 

 deelen der vrucht, zijn de gewigtigste verdeelingen in het 

 Plantenrijk, die in Di-, Mono- en Acotyledonen aan de 

 kiem ontleend. Dit geschiedde echter niet alleen door het 

 getal der zaadlobben [cotyledoncs), maar door den geheelen 

 bouw der kiem, in de Di- en Monocotyledonen onderling 

 geheel verschillend en in de Acotyledonen niet of niet 

 dan onvolkomen bestaande. 



