( 74 ) 



ven. De inwendige deelcn daarentegen liggen van hunnu 

 eerste jeugd af beschut, en kunnen zich dus geheel ont- 

 wikkelen, en dit nog des te volkomener, als zij in inwen- 

 dige holten gelegen zijn, die de vrije ontwikkeling geens- 

 zins beperken ; het zaad bijv. het gewigtigste deel, al wederom 

 in de holten van het zaadhulscl {jyericarjnum). 



En is. het ook geen algemeene regel in het Planten- en 

 in het Dierenrijk, dat de meest gewigtige deelen zich in 

 het inwendige, wel beschut, vormen ; iets, dat door een 

 overgroot aantal voorbeelden ware op te helderen. 



Waar de deelen met elkander zamengegroeid zijn, houdt 

 de mogelijkheid van verdere gedaantewisseling in den regel 

 op. Van daar dat ik het voor een ongegrond denkbeeld 

 van JUSSIEU, riciiard en enkele anderen houd, dat enkel- 

 voudige deelen, cene corolla monopetala bijv. volkomener 

 zoude zijn dan een zamengesteld deel, bijv. eene corolla 

 polypctala. Imoicrs het einde der elkander opvolgende 

 metamorphosen is daar, wanneer de folla carpellaria zich 

 tot één gesloten raad/ra W toevouwen en zoo zamengroeijeu. 

 Eene terugkeerende gedaantewisseling is hier, even als wij 

 vroeger zagen, van geen gewigt. Een zaadhulsel toch, 

 waarvan de folia carpellaria onvereenigd blijven, wordt met 

 regt onder de monstra gerekend (zie boven bl. 69). 



Staan ook niet de meer verdeelde Dicotyledonen hooger 

 dan de meer enkelvoudige Monocoti/ledonen? 



Men komt tot dezelfde uitkomst nopens het betrekkelijk 

 gewigt der onderscheidene organen, als men de opvolging 

 der organen bij de plant aldus uitdrukt. Het eerst ver- 

 toont zich de wortel. Daarop volgt de steng, die bladen 

 en dikwijls ook steunbladen draagt. Al deze deelen der 

 bladmaldng, zoo als men zegt, of partes vegetaiionis, strek- 

 ken daarheen om de bloem te vormen. Deze dient om 

 door hare gewigtigste deelen, de meeldraden en stampers, 

 de vrucht te vormen, wier hoofdbes'.anddeel is het zaad, 



