( 75 ) 



welks voornaamste deel, de kicrn, al zoo het einddoel is, 

 waarnaar de gansche plant streeft. Het eene orgaan ia 

 alzoo als het ware de voorbereiding van een volgend, en 

 de organen zijn gewigtiger, naarmate zij, volgens deze be- 

 schouwingswijze, meer als het doel van den wasdom moe- 

 ten worden aangemerkt. 



Tot nadere bevestiging van de gegrondheid der door 

 mij in algemeene trekken aangewezene zienswijze, zoude 

 ik op het voorbeeld kunnen wijzen van die dieren, de 

 inselctcn bijv., welke eene duidelijke gedacmtewisseling on- 

 dergaan, en waarbij men de kenmerken der hoofdverdee- 

 lingen nooit aan het onvolkomene, maar wel aan het ge- 

 metamorphoseerde dier ontleent ; maar ik wil mij liever alleen 

 tot het Plantenrijk bepalen en voer dan nog het volgende 

 ter nadere bevestiging mijner zienswijze aan. 



1°. Toen A. L. DE JüssiEU de ware gronden der natuurlijke 

 rangschikking wilde opsporen, trachtte hij die af te leiden 

 uit zeven algemeen aangenomene natuurlijke afdeelingen: de 

 Grassen, Lelieachtigen, Lipbloemen, Zamengestelden, Sc/ierm- 

 bloemen. Kruisbloemen en Peulvruchten. Hij bevond, dat 

 al de planten, behoorende tot ijL-ne dezer familiën overeen- 

 kwamen in de eerste plaats in den bouw der kiem, daarna 

 in den bouw van het overige deel des zaads en eindelijk 

 in de inplanting der meeldraden *), welke drie kenmerken 

 hij legde tot grondslag zijner verdeeling, zoodat hij, hoe- 

 wel door eene andere wijze van redeneering, tot eene ge- 

 lijksoortige uitkomst kwam, als die, welke wij uit de ge- 

 daantewisseling hebben afgeleid. 



2". In al de bestgelukte proefnemingen tot het vinden 

 eener goede en natuurlijke rangschikking, hetzij die ' van 

 één beredeneerd beginsel, hetzij van eenvoudige waarneming 

 van uitwendige overeenkomst en verschil der natuurlijke 



*) Zie 4DK, DE JÜSSIEU, Botanique, pag. 523 — 524. 



