( 104 ) 



van monniken, bestormd, om hem uit te leveren, en zelfs 

 om hem door vergift te doen sterven. Eindelijk gelukte 

 het zijnen Spaanschen ambtgenoot, hem met al zijne instru- 

 menten naar Algiers te doen overbrengen in eene visschers- 

 schuit, gevoerd door den aan hem gehecht geblevenen 

 UAMIAN, patroon van het Spaansche schip waarmede hij 

 vroeger heen en weder ging, en door drie matrozen. Hij 

 bereikte op dat wrakke vaartuig de haven van Algiers, en 

 werd aldaar, door de zorg van den Franschen consul in- 

 gescheept op een Algerijnsch fregat, naar Marseille be- 

 stemd. Hij was echter niet voorbeschikt, om toen reeds 

 aldaar den voet aan wal te zetten. 



Bijna in het gezigt der Pransche kust werd het fregat, 

 waarop hij zich bevond, door een Spaanschen kruiser 

 genomen. Arago, op nieuw gevangene der Spanjaards, werd 

 gedwongen met zijne medgezellen quarantaine te houden 

 in eenen molen, waarin hij van zijne tegenwoordigheid 

 van geest en van zijne koelbloedigheid menig blijk gaf. 

 Overgebragt in de casematten der forteres Rosas, werd 

 hij, wegens het gemak, waarmede hij de Spaansche taal 

 sprak, en wegens zijne spotzucht, waardoor hij aan zijne 

 bewakers een verhaal terug gaf, den vorigen dag van 

 anderen ontvangen, de held van een zonderling, doch voor 

 hem niet ongelukkig voorval. Men hield het er voor, dat 

 iemand, die zoo veel wist van hetgeen in den omtrok 

 voorviel, niet wel, gelijk hij voorgaf, een reizend koop- 

 man kou wezen. Hij moest de zoon zijn van een apothecar, 

 die zich naar Amerika begaf, en vroeger in den omtrek 

 van Rosas woonde. Dit vermoeden won aan kracht en 

 versiering, en eindelijk kwam de nog levende zuster van 

 dien apothecar haren vermeenden neef omhelzen, die alles 

 deed, wat hij kon, om haar uit hare dwaling te helpen, 

 doch vruchteloos. De tante bleef beweren, dat zij hem 

 herkende, dat zij de reden zijner vermomming doorgronde. 



