( 111 ) 



lofspraak zwijgen. Merkwaardig intusschen blijft deze dub- 

 bele bekrooning. Waut arago deed steeds weinig om de 

 Engelsche nationaliteit te vleijen. Integendeel had hij haar 

 gekwetst door de verdiensten van watt, alhoewel daaraan 

 regt latende wedervaren, tegenover die van zijnen land- 

 genoot i'APiN te verkleinen. Eere zij der wetenschappelijke 

 maatschappij toegebragt, die zich boven bekrompen inzigten 

 wist te verhefl'en, om den tegenstander van haren natio- 

 nalen roem de welverdiende hulde te bewijzen. Ook elders 

 in Groot-Brittanje bleef die hulde aan hem niet achter- 

 wege. De steden Glascow en Edinburg schonken hem den 

 titel van medeburger, eene wel eenigzins vreemd klinkende, 

 maar, volgens de zeden van Engeland, toch niet gering 

 te schatten eer. 



Zoo ik het onnoodig acht over de waarde der weten- 

 schappelijke nasporingen en ontdekkingen van arago uit 

 te weiden, meen ik echter uwe aandacht te moeten vestigen 

 op de veelzijdigheid van den werkkring, welken hij zich 

 allengs gevormd had. Zij moge in ons land, waarin men 

 gewoon is van den geleerde zoo veel te vergen, geen 

 vreemd verschijnsel zijn, in Frankrijk behoort zij tot de 

 zeldzaamheden. In naauw verband met het geheele wezen 

 van ARAGO vordert zij onze geheele belangstelling. In 1830 

 (den T"*'" Junij) werd hij perpetuële secretaris der Akade- 

 mie, maar diende hij tevens zijn ontslag in als leeraar 

 aan de polytechnische school. In 1831, lid van de Ka- 

 mer der Gedeputeerden geworden, schaarde hij zich al- 

 daar onder de tegenstanders der regering. Bij de zoo 

 uitputtende werkzaamheid daartoe gevorderd en bij die 

 van het secretariaat der Akademie, voegde hij die van 

 Directeur van het Observatoire, alwaar hij zijne zoo 

 vermaarde lessen gaf, van lid van het Bureau des Lon- 

 gitudes, van lid van den hoefdraad der Ecole polytech- 

 nique, van lid van den algemeenen raad der Seine en 



