( 161 ) 



eene nog eenvoudiger wijze wordt gezien, waarbij dus van 

 eene omkeeriiig van het beeld in de ruimte geene sprake 

 kan zijn. ïer verklaring merkt hij nu voorloopig aan, 

 om er te eeniger tijd op terug te kunnen komen: //het 

 oog is zeer gewoon om de meest verlichte voorwerpen of 

 de meest verlichte deelen van een zelfde voorwerp voor 

 naderbij dan de overige te houden ; zooals dit door de 

 schilderkunst, zelfs bij gebrekkige en slechte perspectievi- 

 sche teekening der vormen, genoegzaam wordt aangetoond. 

 Wanneer nu b,v. bij een verdiept gesneden steen het licht 

 in de meest verdiepte plaatsen valt, zullen deze voor het 

 oog naderbij schijnen, en de steen zal verheven worden 

 genoemd, en daar dit nu zelfs dan plaats heeft, zooals 

 gemeld is, wanneer men met beide oogen ziet, zoo is het 

 klaar, dat de door wheatstone op den voorgrond gebragte 

 ongelijkheid der beelden van een en hetzelfde voorwerp 

 zich hierbij, tegen de verdeeling van licht en donker, niet 

 kan doen gelden, en in werking hiervoor moet wijken." 



MosER bedoelt alleen die werking van lichten schaduw, 

 waarbij sterker verlichting den schijnbaren afstand van het 

 voorwerp moet vergrooten. Ik wil wel toegeven, dat groo- 

 ter intensiteit van het licht, dat door eenig ligchaam 

 wordt afgezonden of teruggekaatst, dit ligchaam op groo- 

 teren afstand zigtbaar maakt, maar niet, dat wij het daar- 

 door een grooteren schijnbaren afstand zouden toevoegen ; 

 en allerminst zoude ik geneigd zijn, hierin de oorzaak der 

 verschijnselen te zoeken. 



10. Easpail *) had vroeger, terwijl hij vermeldde, hoe 

 holle vormen onder het microscoop bol kunnen schijnen, 

 herinnerd, dat er twee middelen bestonden om de illusie 

 voor te komen; vooreerst: dat men sterk licht op het 

 voorwerp werpt, en ten tweede: dat men het brandpunt 



') Volgens WHEATSTONE. Ziu zijne verhandeling Pliil. Mag. Ser. 

 4, III, p. 256. 



