( 167 ) 



beide afbeeldingen werden gevormd, zijn ten opzigte der 

 oogassen geene gelijknamige punten meer. De verbinding 

 der indrukken bestaat dus niet meer, en wij kunnen alzoo 

 hierdoor, althans even min als bij zien met één oog, over 

 vorm oordeelen. — Bij zien met één oog, waarbij ons dan 

 dit eerst in den laatsten tijd zoo juist in het licht ge 

 stelde middel om over vorm te oordeelen, ontvalt, is het 

 maar aan enkelen, door gewoonte of door studie beter ge- 

 oefenden, gegeven, om door andere, minder algemeen op- 

 gemerkte, hulpmiddelen nog juist omtrent vorm en onder- 

 linge ligging te besluiten. Wil men een voorbeeld, hoe 

 wij onder anderen bij zien met één oog, even als met twee 

 oogen, nog het hulpmiddel van het onderscheppen van 

 elkanders licht bezigen, om de onderlinge ligging der 

 voorwerpen te bepalen, een middel, dat wij in het dage- 

 lijksche leven zoo dikwijls ongevoelig in toepassing bren- 

 gen, dan verwijs ik naar deze bekende proef: *) men houde 

 een ring, ongeveer 5 Ned. duim in middellijn, voor een 

 hollen spiegel, zoodanig dat het beeld verder van den spie- 

 gel ligt dan de ring. Plaatst men zich nu in de lijn, 

 welke ring en beeld verbindt, dan zal men met twee oogen 

 ook werkelijk het beeld vóór den ring zien ; maar met 

 één oog, wanneer alzoo de verbinding der indrukken de 

 juiste plaats van het beeld niet meer aanwijst, meent men 

 het beeld achter den ring te zien ; omdat men bemerkt, 

 dat de ring bij het punt van doorsnijding een stuk van 

 het beeld wegneemt, daar hij een gedeelte der stralen on- 

 derschept, welke het beeld hier zouden vormen en men 

 dus naar den gewonen regel werkelijk moet wanen, dat 

 de ring digter bij het oog staat dan het beeld. Een be- 

 paalden afstand achter den ring echter zal men het beeld 

 niet kunnen aanwijzen ; want deze moet geheel onzeker 



*) Dove, Dorstellung der Farbenlehre. Neue Ausgabe, p. 164. 



