( 168 ) 



blijven, Jaar het gebezigde iniJdel ons hieromtrent geen 

 uitsluitsel kan geven ; en hoogstens zou de vergelijking 

 der schijnbare grootte van ring en beeld omtrent dit punt 

 nog een besluit kunnen doen vormen, dat echter in allen 

 gevalle valsch en daarenboven zeer onzeker moet zijn. Ik 

 kan het mij ook raoeijelijk verklaren, hoe dove *) bij 

 eene soortgelijke proef het beeld in de vlakte van den 

 spiegel zag terugwijken, tenzij die oppervlakte zoo als ik 

 dit zelf meende waar te nemen, als het ware een rustpunt 

 werd voor het oog. 



15. Wil men nog een eenvoudig voorbeeld voor het 

 onzekere van ons oordeel over onderlinge afstand en lig- 

 ging, bij zien met één oog, alzoo terwijl het gewone hulp- 

 middel ontbreekt; een voorbeeld tevens, dat nadert tot de 

 omkeering van het relief eener medaille ; men zie dan met 

 één oog, eenigzins onverschillig en in eene schuine rig- 

 ting in eene gewone ronde kartonnen doos, zoodanig dat 

 men den onderrand van binnen niet ziet, en men zal spoe- 

 dig wanen, dat de overstaande wand als een wit ])apier 

 over de opening is uitgestrekt ; de doos schijnt als door 

 een papier gesloten, maar men moet zorgen dat die over- 

 staande wand b.v. door eene lamp gelijkmatig zij verlicht. 



lü. Bij staren ontstaat spoedig eene bewegelijkheid of 

 beving, ten gevolge van de afmatting, welke voortvloeit 

 uit de aanhoudende spanning der spieren, welke het oog 

 rigten ; zoowel uit de voortdurende prikkeling der retina 

 als uit deze bewegelijkheid ontstaat die onduidelijkheid, 

 waarvan ik boven reeds sprak en welke immer strak zien 

 vergezelt. Het oog te rigten naar een geheel ander 

 punt, waarbij het voor een geheel anderen afstand wordt 

 geaccommodeerd, is dan het beste middel om haar te 

 doen verdwijnen ; men kiest daarom het best, dit punt op 



•) i. c. p. 165. 



i 



