( 182 ) 



en zullen dus veel beter uitgedrukt zijn. — Juist op de trekken 

 van een intaglio - — dat liier het hoofdpunt is — vindt 

 men dus bij alle standen der lichtbron donkere schaduw 

 geplaatst nevens helder licht; aan de lichtzijde het beste 

 licht, maar daar nevens aan de schaduwzijde de donkerste 

 schaduw — in de figuur, aan de regterzijde schaduw aan 

 de linkerzijde licht. 



Wordt nu de holle vorm door de illusie omgekeerd, 

 dan blijft immers dezelfde verdeeling van licht en scha- 

 duw bestaan ; de trekken op den schijnbaren bollen vorm 

 zullen allen, hoe fijn ook, door deze zoo scherpe tegen- 

 stelling van licht en schaduw worden aangeduid; de 

 grove lijnen van afscheiding zijn uitgewischt, maar toch 

 hare plaats wordt door het fijne penseel van schaduw 

 en licht aangewezen en afgeteekend ; Ikld en schaduw en 

 de gang van het licJit teekenen ons hier eenen vorm met 

 zijne fijnste trekken. Op eenen gewonen bollen vorm 

 kunnen licht en schaduw deze uitwerking niet te weeg 

 brengen. Op dezen vorm is de eigenlijke trek aan de wer- 

 king van het licht outtrokken, en daarom is de bolle 

 vorm, welken de illusie ons voorspiegelt, zoo veel schooner 

 dan die oorspronkelijk bolle. — De concaaf gekromde 

 hoUigheden van den hollen vorm zijn beter geschikt om 

 licht naar het oog te zenden dau de convexe krommingen 

 van den bollen vorm; want, zoo als bekend is, zou de 

 concave zijde eener ellips, welke de lichtbron en het oog 

 tot brandpu7iten had, — bij regelmatige reflectie althans — 

 de lijn zijn, die het meeste licht naar het oog terugkaatste, 

 en elke concave kromming is dus in dit opzigt beter dan 

 eene convexe. Voeg bij een en ander nog het reeds ge- 

 noemde beter afgeteekende voorkomen van schaduwen, die 

 nu in ruime holligheden geworpen worden en eindelijk de 

 ligte sluijer, waarin de vorm moet gezien worden, ten 

 gevolge der opgetreden diffusie, dan kunnen hierin nog 



