( i«c ) 



verauileriiig kuimeii ondergaan. De oorzaak hiervau zoek 

 ik daarin, dat de natuur der projectie van zulk een vrij 

 zwevenden vorm op eene meer verwijderde achter-vlakte ons 

 genoegzaam zijn ware wezen doet kennen. De voorwaarden 

 ten aanzien van omvang en diej)te van den om te keeren 

 intaglio heb ik boven reeds behandeld; hoe grooter overi- 

 gens de vorm is, des te verder zal hij van het oog moeten 

 worden gehouden om de herkenning van zijne eigenlijke 

 natuur moeijelijker te maken. Zoo lang, over het geheel 

 genomen, de kanten en trekken maar niet al te scherp 

 zijn, zal men de schijnbare omkeering kunnen bewerken; 

 een menschelijk gelaat en dergelijke beelden op een inta- 

 glio laten zich daarom zoo gemakkelijk omkeeren, omdat 

 er minder scherp opstaande kanten voorkomen, die eerst 

 moeten verdwijnen, en omdat de krommingen geleidelijker 

 in elkander overgaan. 



Het zou nu hier de plaats zijn om de waarnemingen 

 van GMELIN te overwegen, waarbij hij met de oogbuis van 

 zijnen verrekijker opake voorwerpen als ingezonken zag 

 in de achtervlakte, waarop zij geprojicieerd werden; maar 

 ik laat deze verschijnselen hier rusten, dewijl ik nog geene 

 onderzoekingen daaromtrent heb gedaan, om er echter later 

 op terug te komen. 



29. Dat het optreden van het verschijnsel met gebrek- 

 kige accommodatie zamen hangt, besluit ik — naar ik 

 geloof met eenig regt — uit het volgende. Zoodra men 

 door een vergrootglas ziet, zonder dat hierbij juist reële 

 beelden worden gevormd, neemt men, zelfs met twee oogen, 

 het verschijnsel gemakkelijk en spoedig waar, omdat het 

 oog in dezen ongewonen toestand zich zoo ligt niet voor 

 den vereischten afstand kan inrigten. Houdt men een ge- 

 woon stuk glas tamelijk digt voor den hollen vorm, en 

 laat men den beschouwer de oogen goed vestigen op een 

 zwart vlekje, dat op dit glas werd aangebragt, dan is het 



i 



