( 226 ) 



het met onverpoosde volliarding ten uitvoer to brengen. 

 Aan iemand, zoo welwillend en dienstvaardig als hij, 

 was het onmogelijk den aandrang te wederstaan, waarmede 

 zoo menig binnenlandsch genootschap, vooral de llolland- 

 Bche Maatschappij te Haarlem, hem tijdroovende en dik- 

 werf onvruchtbare werkzaamheid opdroeg. Hij verspilde, 

 hoe uitgewerkt overigens zijne Verslagen en Voorlezingen 

 ook mogen geweest zijn, daaraan veel van den kostbaren 

 tijd, welke men hem zoo gaarne had zien besteden aan 

 het wereldkundig maken van hetgeen hij in Oost-Indië 

 verzamelde. Zijne benoeming tot Hoogleeraar aan de Leid- 

 sche Hoogeschool ; het aanvaarden dier betrekking, kort 

 nadat hij op den vaderlandschen bodem den voet aan wal 

 zette ; de menigvuldige pligten, hierdoor hem opgelegd, 

 hebben ongetwijfeld hem ook belet gehoor te geven aan 

 de roepstem van zoo vele zijner vrienden, vooral van den 

 wakkeren van marüm, die aanvankelijk en met kracht op 

 het uitgeven van zijn reisverhaal aandrongen. Hij gaf aan 

 den roem van een uitstekend leeraar te zijn de voorkeur 

 boven dien van zijnen naam, welligt nevens dien van eenen 

 voiM HUMBOLDT, Vereerd te zien. Het was een geluk voor 

 Leidens Hoogeschool, zoo sprak onlangs een zijner vroe- 

 gere leerlingen, later zijn opvolger en ambtgenoot, dat hij 

 ten haren voordeele besliste. Gaarne beaam ik de juistheid 

 van dit gezegde, en eerbiedig ik tevens de drijfveren, 

 welke BEIMVVAEDT noopten aan den werkkring, welke hem 

 gedurende een vierde van eene eeuw in Leiden te beurt 

 viel, al zijne krachten te wijden. 



Met hem ontviel aan Nederland een dier vertegenwoor- 

 digers eener veelzijdige beoefening van wetenschap, wier aantal 

 allengs meer en meer inkrimpt, en waarvan het ons, M.M, H.H. , 

 voor zoo verre wij hier in jeugdiger leeftijd zamenzitten, on- 

 mogelijk is het voorbeeld te volgen. T>e tegenwoordige om- 

 vang van eiken tak van wetenschnp gedoogt zulks niet. 



