( 234 ) 



treft, welke men zeer zelden met volmaakte uaauwkeurig- 

 hcid voorgesteld vindt, voornamelijk omdat de kunstenaren, 

 bijkans zonder uitzondering, de fatale gewoonte hebben, 

 met de oogen, in stede van met passer en duimstok, te 

 meten. Er ontstaat derhalve de vraag, of de geleverde af- 

 beeldingen van den Dodo in alle opzigfen juist zijn. — Wij 

 hebben drieërlei hulpmiddelen om dit vraagpunt op te 

 helderen: 1) de verschillende afbeeldingen onderling te 

 vergelijken, 2) te onderzoeken, welken graad van geloof- 

 waardigheid de oude schilders, die deze dieren daarstelden, 

 verdienen, 3) de nog bestaande overblijfselen dezer dieren 

 met de afbeeldingen te vergelijken. 



Wij willen nu vooreerst deze drie punten nader be- 

 schouwen. 



I. Wanneer wij de verschillende afbeeldingen van den 

 Dodo naast elkander plaatsen, zoo blijkt het bij een eer- 

 sten opslag van het oog, dat zij veelvuldige onderlinge 

 afwijkingen vertoonen. Vergelijken wij de teekeningen der 

 oude reizigers met de in Europa gemaakte schilderijen, 

 zoo ontwaart men, dat laatstgenoemde voornamelijk daar- 

 door verschillen, dat het dier daarop voorgesteld is met 

 eenen grooteren kop, grooter en sterker gekromden bek, 

 dat de staartvederen meestal veel hooger op den rug ge- 

 plaatst en de pooten veel korter voorgesteld zijn, en dat 

 deze ook digter in het lijf zitten. Deze onderlinge afwij- 

 kingen doen ons reeds zien, dat wij in de keus van de- 

 zelve met omzigt dienen te werk te gaan. 



II. Aangaande de vraag over den graad van geloof- 

 waardigheid, welke de oude schilders verdienen, merken 

 wij het volgende op. Het is eene bekende waarheid, dat 

 onze oude meesters nog heden onovertroffen zijn ; maar 

 deze uitspraak kan in vele gevallen slechts gelden ten 

 opzigte van hunne wijze van schilderen, van hun coloriet, 

 en niet ten opzigte van hunne verdiensten als teekenaren. 



I 

 I 



