( 235 ) 



P. CAMPER heeft reeds aangetoond, en ik heb hierover ge- 

 handeld in mijnen arbeid over het vervaardigen van tee- 

 keningen voor de natuurlijke historie *), dat onze oude 

 schilders minder naauwkeurige teekenaars waren dan Kolc- 

 risten, en dat zij vooral, bij het voorstellen van dieren, 

 welke, niet zoo als honden, het rundvee, paarden, ezels, 

 schapen en geiten, in den gewonen kring hunner studiën 

 vielen, zeer dikwijls de onderlinge verhouding der enkele 

 deelen, het karakter der soorten, en in het algemeen al 

 hetgeen tot eene correcte teekening behoort, buiten acht 

 lieten. Zonder den roem dezer mannen te na te treden, 

 mogen wij derhalve onderzoekingen in het werk stellen 

 over den graad van waarheid, welken wij hun kunnen toe- 

 kennen ; te meer, daar wij, in het onderhavige geval, met 

 meesters te doen hebben, welke niet tot den eersten rang 

 behooren. 



III. De overblijfselen van den Dodo en de berigten over 

 dezen vogel geven ons het middel aan de hand, dit onder- 

 zoek in het werk te stellen. Er zijn van den Dodo over- 

 gebleven twee koppen en twee pooten. De eersten, zoowel 

 als de tweeden, stemmen, in vorm en grootte, met elkan- 

 der overeen, en zijn blijkbaar van oude voorwerpen. Wij 

 mogen hieruit besluiten, dat zij als normaal kunnen gel- 

 den voor de soort. Van den Dodo wordt, grosso modo, 

 door de oude reizigers opgegeven, dat hij stijf zoo groot 

 als een zwaan of als een zware kalkoen was en een ge- 

 wigt van vijftig pond had t): en dit stemt ook overeen 



*) Eene bekroonde prijsvraag in de Verhandelingen van Teylers 

 Tweede Genootschap, 4'-'. Haarlem 1849. 



t) Een vette kalkoen weegt sleebts vijf-en-twintig pond. Ofschoon 

 nu de kop en pooten, zoo als ook de hals van den Dodo veel zwaar- 

 der waren dan die deelen bij den kalkoen, moet de Dodo intusschen 

 veel grooter geweest zijn dan de kalkoen, wanneer zijn gewigt vijftig 

 pond bedragen heeft. Misschien hebben zich de oude reizigers bij 



16* 



