( 2'i,n ) 



migen bek, als eene bloote analogie. De overeenkomst der 

 ponten van den Dodo met die der gieren is, volgens ons 

 inzien, teveus slechts eene schijnbare. De pootcn der gie- 

 ren zijn, zooals bij de roofvogels in het algemeen, tot 

 op den voetwortel met vederen bekleed, hetwelk bij den 

 Dodo niet plaats heeft; hunne voorteenen zijn steeds lan- 

 ger en slanker, door spanvliezen vereenigd, van onderen 

 met afgezonderde groote ballen voorzien en met lange ge- 

 kromde nagels gewapend ; in één woord, de teenen zijn 

 hier omgeschapen tot werktuigen, bestemd om, door in 

 den grond of den buit te grijpen, aan het ligchaam eenen 

 vasten steun te verschafl'en, wanneer het dier zijnen buit 

 met geweldige rukken van den bek verscheurt. De 

 korte, dikke teenen van den. Dodo, met hunne vlakke, 

 breede zolen, zonder spanvliezen, en hunne hoefvormige 

 nagels toonen daarentegen ten duidelijkste, dat deze vogel 

 zijne pooten slechts tot het staan, loopen of misschien tot 

 krabben gebruiken kon. Het schijnt ons eindelijk toe, dat 

 de overeenkomst, welke men heeft meenen te vinden tus- 

 schen de enkele beenderen van den Dodo en allerlei andere 

 vogels, grootendeels van algemeenen aard is, en eenvoudig 

 hare oorzaak heeft in liet volgende verschijnsel, te weten : 



De groote eenvormigheid, welke bij het geraamte der ver- 

 schillende vogels in het algemceri opgemerkt wordt. 



Wij hebben gezien, dat men, om tot de kennis te ko- 

 men, in welke verhouding de Dodo en zijne verwante 

 soorten staan tot de overige vogels, uitgegaan is van het 

 beginsel : om uit de kenmerken, welke het maaksel van 

 den kop en de pooten aanbieden, te besluiten tot het ge- 

 heele wezen des vogels. Deze weg kon echter, ten gevolge 

 van het zoo even aangehaalde verschijnsel tot geene zekere 

 uitkomsten leiden. De weg, welken wij volgen, is een andere 

 en berust voornamelijk op de volgende vier hoofdstellingen : 



1) De afwijkende vormen in het dierenrijk ontstaan in 



* 



