( 250 ) 



vruchten voeden en den Didunculus. }laar snavel is echter 

 nog zeer verschillend van dien van den Dodo ; wij vinden 

 naauwelijks analogie tusschen beiden. In den Didunculus 

 kunnen wij niets zien dan eene op den grond levende 

 Vinago, die zich van plantenbollen voedt en eenen krach- 

 tigen bek met eene dubbel getande onderkaak heeft; in 

 één woord, zonder dezen eenigzins afwijkenden bek is de 

 geheele vogel un pigeon tout cracJié. Met de Dodo's 

 heeft hij, volgens ons inzien, geene gemeenschap. — Een 

 gier kon de Dodo evenmin zijn. Deze stelling vervalt 

 reeds door de onderlinge verwantschap van den gewonen 

 Dodo met dien van Bourbon en Rodriguez, welke beide 

 laatstgenoemde niemand gemeend had, onder de roofvoge- 

 len te moeten plaatsen. Wij hebben getoond, dat de 

 gierenpoot eene geheel andere is dan die van den Dodo, 

 en dat de snavel der gierachtige vogels tusschen de gren- 

 zen besloten is, welke de vorm der snavels van Neophron 

 en VuÜur aurkularis aanbieden. Behalve dat hebben de 

 Gieren, zooals alle overige dag-roofvogels, harde vederen ; 

 volmaakt ontwikkelde vleugels, eenen volmaakt ontwik- 

 kelden staart, die steeds met twaalf, hoogst zelden met 

 veertien pennen voorzien is, en de vleugel pennen, zoowel 

 als de staaitpennen, zijn bij allen zeer hard. — Destelling, 

 dat de Dodo tot de zwemvogels behoort, zal wel niemand, 

 die de eenen en anderen grondig bestudeerd heeft, meer 

 volhouden. — Wanneer men eindelijk overeenkomst tusschen 

 den Dodo en de hoender- en moerasvogels vond, zoo is 

 de oorzaak eenvoudig daarin te zoeken, dat er inderdaad 

 tusschen de struis- hoender- en moerasvogels veelvuldige 

 toenaderingen plaats hebben. 



Het was reeds aan de eerste reizigers en ook aan ver- 

 scheidene zoölogen niet ontgaan, dat de Dodo in sommige 

 opzigten den struizen herinnert ; maar deze meening, op 

 een onbestemd, ofschoon juist gevoel berustende, werd 



