( 255 ) 



Spanjaarden en Engelscheu, zooals dit niet zelden nog 

 geschiedt, meestal namen van diereu uit hunne taal ont- 

 leenden, om die op uitheemsche, hun onbekende soorten 

 toe te passen, en dat wij op deze wijze in andere wereld- 

 dealen, zorülas, (!«ri-ê!/s (de naam voor de Talegalle), herte- 

 beesteu, elanden, gemsbokken, muizehonden (de Oud- 

 Hollandsche naam voor de kat) en anderen verkregen, die 

 met de soorten, van welke die namen ontleend waren, ge- 

 woonlijk zeer weinig gemeenschap hadden . Men mag der- 

 halve vooronderstellen, dat de naam van Dod-aars ook onder 

 degenen behoort, welke in een ander werelddeel verplaatst 

 werd. Waarschijnlijk is de reden, waarom die naam op 

 den Dodo toegepast werd, in de volgende omstandigheid 

 te zoeken. 



Dod, verkort van het Oud Hollandsche dodde, maar 

 tegenwoordig dot gespeld, beteekent een verwarde kluw 

 garen of draad. Men gebruikt dit woord ook in plaats 

 van prop. Het volk noemt eene dot, het met geweekt 

 brood of beschuit gevuld zakje met losse en iueengekreu- 

 kelde randen, hetgeen bij de zuigelingen der mindere volks- 

 klassen niet zelden de plaats moet vervangen der moeder- 

 borst. Figuurlijk en in het diminutief {dotje) gebruikt, 

 bestempelt men met dit woord eindelijk den zuigeling 

 zelven. Wanneer wij den eigenlijken Dod-aars, namelijk den 

 Podkeps minor, beschouwen, zoo valt het niet moeijelijk 

 te raden, waarom dit dier den naam van Dod-aars verkreeg: 

 eenvoudig, omdat zijn staart de gedaante van eene dodde 

 heeft, of, in andere woorden, omdat hij eene dot aan den 

 aars heeft. De staartvederen van den Dodo zijn, wel is 

 waar, een weinig groot, in vergelijk met die van den wa- 

 ren Dod-aars; maar zij waren omgekruld, met losse draden 

 voorzien, en derhalve min of meer verward. Behalve dat, 

 verdienen zij even goed den naam van dot, als de zuige- 

 ling dien van dotje, of de reusachtige Antilope oryx dien 

 van gemsbok. Misschien zijn ook voor den dot van den Dodo 



I 



