( 271. ) 



scliijnen gehad te hebben, in den jare 1803 terugkeerde, 

 was de vrede verbroken, en begon het oorlogsvuur met 

 nieuwen gloed te branden. Met de vaardigheid en gevat- 

 heid, aan al de menschen van groote geestkracht eigen, 

 verliet rijk weder de koopvaardij, en trad hij, bij gebrek 

 aan andere plaatsing, als bottelier en waarnemend stuurman 

 in dienst op eenen oorlogsschoener, de Brak, onder het 

 bevel van den Luitenant c. spaAiN. Er had toen een voorval 

 plaats, dat vermoedelijk de eerste aanleiding was tot de 

 loopbaan, welke hem was voorbeschikt. 



De nog levende Schout-bij-nacht VER huell, wiens teeken- 

 pen zoo dikwerf reeds de werken der Leden van de Akademie 

 versierde, zat in den jare 1804 te Ostende als Kadet ter 

 zee der Derde Klasse, niet zonder eenig verdriet in het 

 Hotel van zijnen oora, toen Schout-bij-nacht, de vlaggen uit 

 honderden seinboeken op de seintabellen in kleuren af te 

 zetten, toen de Luitenant ter zee spaan werd aangediend, 

 die, den langdradigen en vervelenden arbeid bespeurende, 

 den Vlootvoogd toevoegde, dat bij hem aan boord een zekere 

 KIJK was, bottelier en stuurmansleerling, die zeer aardig 

 teekende, en welligt den Jonker behulpzaam konde zijn. 

 De Schout-bij-nacht gaf daartoe vergunning, en zoo kwam 

 RIJK in zijne beste plunje den Jonker helpen in het kleuren 

 van vlaggen, en wees hij hem iu eenen anderen arbeid, de 

 afbeelding der tuigage van een oorlogsschoener, een aantal 

 fouten aan, waarvoor de jeugdige, pas verworven vriend 

 hem dank zegde. Toen de Schout-bij-nacht later de tuig- 

 teekening zag, ontging het zijnen scherpen blikken niet, dat 

 zij meer zeemanschap verried, dan zijnen neef toen eigen 

 was. De natuurlijke vraag naar den helper en het eerlijk 

 antwoord daarop hadden ten gevolge, dat rijk bij den 

 Vlootvoogd werd geroepen, en een half uur daarna met 

 een glans van vergenoegen terugkeerde, over zijne benoe- 

 ming tot Xadet ter zee. — Hoe weini" beteekenend deze 



