( 2S4 ) 



liet mij goed doet eeiien Hollandscheu Bevelhebber te zien. 

 Bij zooveel verraad toch en zooveel ontrouw, toen ter 

 tijde door Fransche Generaals aan den dag gelegd, treft 

 mij de getrouwheid van den Hollandschen Vlootvoogd, 

 welke eeu beter loon waardig was geweest, dan de nood- 

 zakelijkheid, waarin men hem bragt, om een nieuw vader- 

 land te kiezen. 



Met geheel mijn hart verfoei ik alle vreemde overheer- 

 sching, en veel zoude ik ook nu nog, op meer gevorderde 

 jaren, veil hebben om mij daartegen te verzetten ; maar in 

 den krijgsman eer ik, boven elke andere deugd, de ge- 

 trouwheid aan de vaan, waaronder hij zich schaarde. Er 

 is echter meer, waarom ik met erkentelijkheid den roem 

 vermeld van hen, die op gindsch bijna vergeten plek hande- 

 lend optraden. Hun moed, hunne trouw, hun beleid heb- 

 ben toen Nederland voor groote onheilen bewaard. Het- 

 geen RIJK daartoe bijdroeg, is van zooveel gewigt en vult 

 eeue zoo schoone bladzijde in de geschiedenis van zijn 

 leven, dat ik mij gedrongen gevoel er eenigzins breeder 

 over uit te weiden. 



Het kleine garnizoen van de vesting, verre verwijderd 

 van de plekken, waarop het groote drama werd afgespeeld, 

 dat spoedig den toestand van Europa zoude omkeeren, 

 sedert de maand November 1813 zonder eenige tijding 

 uit Frankrijk, begreep zeer wel, dat het eindelijk of door 

 overmagt, of door hongersnood zoude moeten bezwijken. 

 Van alle zijden begonnen gemor en klagten te rijzen, de 

 meest overdreven geruchten werden verspreid, verraad en 

 desertie namen hand over hand toe, en toch wilde ver uuell 

 aan zijne krijgsmanseer getrouw blijven, het eskader en 

 de forten voor vernieling bewaren. 



In dergelijken stand van zaken was het van groot ge- 

 wigt de bevelen in te roepen van den man, wien men steeds 

 als bevelhebber bleef erkennen. Maar hoe iemand te vind en 



