( 3S5 ) 



die het zoude durven wagen eeuen togt te ondernemen, 

 waarvan niemand zich het gevaar konde ontveinzen. Rijk 

 bood zich daartoe aan, en den 12'i<=" Februarij 1814 

 scheepte hij zich in op eene visschersschuit, slechts vier- 

 en-twintig voet lang, gevoerd door frans ooms en zijnen 

 hoog bejaarden knecht. De ranke bodem baande zich eenen 

 weg midden door de ijsschotsen en ontsnapte aan de vijan- 

 delijke kruisers. Te Ostende stapte nuic aan wal, om van- 

 daar over land de reis naar Parijs voort te zetten. Maar 

 Ostende was reeds van alle zijden door de geallieerde troe- 

 pen ingesloten. Op nieuw werd het gevaar eener zeereis 

 getrotseerd, en den IS^^" landde hij te Duinkerken aan. 

 Tusschen Cassel en Bailleul ontsnapte hij met moeite aan 

 eene colonne Pruissen en Kozakken, en langs de zeekust 

 over Boulogne reizende, bereikte hij den 20s'«" Pebruarij 

 1814 eindelijk Parijs. Dat de Minister decrès, die reeds 

 vroeger ruk had leeren waarderen, hem nu met eenige 

 bewondering ontving, laat zich gemakkelijk besefTen. De 

 avontuurlijke togt, door hem ondernomen en ten uitvoer 

 gebragt, grensde aan het wonderdadige en konde wel niet 

 dan hoog gewaardeerd worden in eenen tijd, toen helden- 

 moed als hoofddeugd beschouwd en vereerd werd. Maar 

 wat nu te doen ? Na eene menigte van voorstellen, waar- 

 onder ook behoorde, dat men de vesting voor geenen prijs 

 mogt verlaten; dat, zoo men daartoe eindelijk gedwongen 

 werd, het garnizoen, na alles vernietigd te hebben, zich 

 op de Fransche fregatten moest inschepen ; en na het krach- 

 tig verzet daartegen van rijk, besloot men eindelijk, om 

 aan den Admiraal ver hueli, de vrijheid te laten van te 

 handelen naar tijdsomstandigheden ; aan hem den last te 

 geven om met de verdediging der plaats voort te gaan, 

 de vloot te behouden, en, zoo de nood drong, eene capi- 

 tulatie te bedingen met krijgsraanseer, waarbij voor de over- 

 gave der sterkte eene indemniteit konde worden verkregen. 



