( 291 ) 



opweipun i' Zal ik puut voor punt al de twistschriften 

 van den dag aan kritisch onderzoek onderwerpen, en al 

 hetgeen partijgeest en gekrenkte eigenliefde, of welligt ook 

 belangzuclit deed ter neder schrijven, ziften, om daaruit 

 de waarheid in lielder licht te voorschijn te doen treden ? 

 Maar, al zag ik ook niet tegen den arbeid op, aan der- 

 gelijk onderzoek verbonden, dan nog zoude zijne onvrucht- 

 baarheid mij er van terug houden. Met edele rondborstig- 

 heid toch heeft rijk zelf het bestuur der Marine in het 

 tijdvak van 'ó Junij 1843 tot 15 September 1849 toege- 

 licht. Die naar onpartijdig oordeel verlangt, leze de beide 

 merkwaardige brochures. Hij zal zich gewis tijd en moeite, 

 daaraan besteed, niet beklagen. Ik las en herlas ze, ge- 

 loof niet dat zij ooit weersproken zijn, matig mij ook 

 geen oordeel aan, maar geef slechts als mijnen indruk 

 terug, dat men onregtvaardig en ondankbaar was, toen 

 men voor zooveel zorg en zooveel arbeid beschimping en 

 verguizing tot loon gaf. Voor den man, wien ik — 

 waarom dit verzwegen — mijne sympathie schenk, be- 

 treur ik, dat hij niet als Minister aftrad, toen den 3<1«° 

 October 1843 de begrooting van Marine, na eene woord- 

 voering van nog geen halfuur, met eene overgroote meer- 

 derheid werd afgestemd. Eijk heeft dit zelf en bij herha- 

 ling betreurd. Leest men de uiteenzetting van al de 

 redenen, welke hem drongen aan den wensch des Konings, 

 tegen eigen overtuiging aan, gehoor te geven, dan voor- 

 zeker wordt men in de overtuiging bevestigd, dat de 

 moed en het beleid van den krijgsman op een ander veld 

 zich ontwikkelen, dan de vastheid van wil en de taktiek 

 van den staatsman. Zeldzaam zijn zij, die in deze beide 

 werkkringen evenzeer schitteren, en ligt wordt de roem 

 eens krijgsoversten verduisterd op het fluweel van den 

 ministeriëlen zetel. Gelukkig echter hij, die met het ver- 

 haal zijner daden in de hand oprijst, en terwijl hij plaats 



