( ^90 ) 



met zijn levendig oog, zijne heldere opvatting en duide- 

 lijke rondborstige taal. 



Door den rang, welken hij bekleedde, steeds in aanra- 

 king met de hoogere standen der maatschappij, had hij 

 er slechts datgene van overgenomen, wat den fatsoenlijken 

 man kenschetst en aan dezen den toegang verleent tot 

 elk verlicht en beschaafd gezelschap, zonder er, gelijk zoo 

 ligt geschiedt, zijne onafhankelijkheid en zelfstandigheid 

 aan prijs te geven. Na tot den hoogsten rang opgeklom- 

 men te zijn, na aanraking schier met al de Vorsten van 

 Europa, na het ontvangen van al die ridderorden, welke 

 aan zijne borst een sieraad gaven, waaraan hij niet zoo 

 ongevoelig was, als men uit zijne spotternij omtrent zijn 

 firmament zoude opmaken, had buk in den jare 1853 

 het volle regt mij (den 28''^° Februarij) te schrijven, 

 dat hij nooit een groot hoveling geweest was en dit ook 

 op zijn ouden dag niet zoude worden. In het midden van 

 het eerbetoon, waarmede men hem overstelpte, bleef hij 

 eene vrijmoedigheid, eene losse bevalligheid van spreek- 

 wijze behouden, welke een zijner sieraden uitmaakten ; 

 vooral als hij zijn gesprek zoutte met geestige verhalen 

 waarin hij werkelijk een meester mogt heeten, en dat niet 

 het minst, waar zij met eigen termen en gebaren aan den 

 zeemansstand werden ontleend. Welligt zoude men kunnen 

 zeggen, dat hij daarin meer aan zijn vrij moedigen lust 

 toegaf, dan pas gaf bij den hoogen rang door hem bekleed. 

 Maar zoo het een verwijt mag heeten, dat hij daarin meer 

 zijnen vroegeren Chef de winter, dan zijnen lateren leer- 

 meester en bevelhebber ver huell volgde, dan toch mag 

 men nooit uit het oog verliezen, dat het niet altijd in 

 acht nemen van eenen afgemeten, deftigen toon, den vro- 

 lijken, geestvollen en goedhartigen man niet wel als fout 

 kan toegerekend worden, als zijnde in overeenstemming 

 met zijne geheele gemoedsgesteldheid. Hoewel Minister, 



