( 298 ) 



was van zijne tevredenheid daarover het gevolg, dat de 

 Keizer van Oostenrijk aan rijk de versierselen zond van het 

 grootkruis der orde van de IJzeren Kroon *). Na de reis 

 met den Groothertog van Saxen-Weimar naar Noord • 

 Amerika, werd hij in 1827 door de Regering van Saxen- 

 Weimar benoemd tot ridder der orde van den Witten 

 Valk. De gunst van willem II schonk hem het Comman- 

 deurskruis der Militaire Willemsorde. 



Opmerkelijk is het, dat ruk in het geschrift, dat van 

 hem uitging, alleen die gunstbewijzen vermeldt, welke hij 

 aan het bestuur der Marine te danken heeft, en diegenen 

 verzwijgt, welke zich meer aan zijne persoonlijkheid hech- 

 ten. Het is derhalve niet zijn persoon, welken hij op den 

 voorgrond plaatst, maar de Marine en het tijdelijk bestuur 

 daarvan. Ten onregte spot hij dan ook aldaar met zich 

 zelven, en vergelijkt hij zich met den Koekoek der fabel 

 van GELLERT. Ik stel daarvoor in de plaats de vergelijking 

 met den trouwen Wachter, die niet duldt dat men aan- 

 valle datgene, waarvoor hij zijn geheele leven door waakte, 

 en den post, waarop men hem stelde, tot op het uiterste 

 verdedigt. 



Zijn niet te verzadigen leeslust heeft aan buk, vooral 

 ook door zijne snelle ontvankelijkheid, eene groote mate 

 van veelzijdige kennis geschonken, welke hij op gemak- 

 kelijke en dikwerf welsprekende wijze wist voor te dragen. 



Bij dit alles voegde hij eene onbaatzuchtigheid, eene 

 ongehechtheid aan aardsche schatten, en eene onderwerping 

 aan Gods wil, welke hem zonder morren en klachten het 

 verlies deed verduren van al wat hij bezat, toen eene felle 

 brand voor eenige jaren het Ministerie van Marine ver- 



*) Bij het afscheid nemen zeide de Aartshertog aan rijk : » Je 

 xfcrai mon rapport k S, M. 1'Einpereur de tout cc que j'ai vu cl 

 nappris chcz vous." 



