— 7 — 



land bij de linie ligt, hoe meer zij de koesterende warmte der keer- 

 kringszon genieten. 



Doch na dezen algemeenen blik geslagen te hebben op den plan-, 

 tengroei van het vóór ons liggend gewest, willen wij thans onzen 

 togt voortzetten. Het land, waar wij voet aan wal hebben gezet, is 

 nog slechts zelden door menschen bezocht ; een groot gedeelte daarvan 

 is nog woest, de natuur alleen voert hier nog haar gebied, zonder dit 

 met hem , die zich "heer der aarde" noemt , te deelen. De rotsige oever 

 biedt nog weinig aan, dat onze blikken boeit, want, hoe vermogend 

 ook de keerkringszon zij, zij behoeft, om planten te doen gedijen, 

 eenen grond waarin zij wortelen kunnen. Doch dieper landwaarts 

 in wordt het al groener en groener. Ginder stuit onze blik op eene 

 streep, die een bosch schijnt te zijn. Het is zoo. Wij staan op 

 den zoom van een dier uitgestrekte wouden, die nog nimmer door 

 menschenvoeten betreden zijn, van een dier wouden, welke men 

 oorspronkelijke noemt, omdat zij reeds daar waren op eenen tijd, 

 waarvan alle geschiedenis zwijgt, maar sedert welken de aarde reeds 

 vele duizend malen haren loop rondom de zon volbragt heeft. Zul- 

 len wij het binnentreden? Er behoort moed toe, mijne lezers! want 

 week en moerassig is de bodem; dikwerf zal ons pad alleen leiden 

 over de sedert vele eeuwen opeengestapelde boomstammen, die, door 

 ouderdom eindelijk ter nedergestort, begraven liggen onder de over- 

 blijfselen van andere kleinere planten. Daarenboven, hoe digt in 

 een gegroeid zijn die takken, nergens vertoont zich een doorgang, 

 somber en zwart als de nacht is het daar binnen. 



Wagen wij het echter ! Doch slechts met de bijl in de hand kun- 

 nen wij er in doordringen. Overal waar wij den voet willen zetten, 

 moeten wij ons het pad vooraf banen. Maar hoe worden die moed 

 en die moeite beloond ! Daar verheffen zich reusachtige boomen 

 van 80 tot 100 voeten hoogte. Hunne kroonen zijn zoo dooreen 

 geslingerd, dat zelfs de stralen der hoog in het toppunt staande 

 zon er niet door heen kunnen boren. Daar zien wij de reusach- 

 tige wolboomen, wier stammen bedekt zijn met wratten en stekels 

 van allerhanden vorm, den Baobab of Apenbroodboom , wiens stam 

 in dikte die van alle andere boomen overtreft en soms 80 — 90 



