— 12 — 



vorschen en van andere dieren dezer familie, geeft den grooten 

 nood van het oogenblik te kennen. Alleen de insekten zwijgen, 

 die lang te voren dit oproer hebben aangekondigd; zij zitten 

 verscholen in de spleten der schors en aan de onderzijde der blade- 

 ren, tot alles voorbij is, en de zon weder vriendelijk de kruinen der 

 boomen beschijnt." 



Ziedaar eene beknopte schets van de keerkringswouden en hunne 

 wonderen. Spoeden wij ons thans elders heen. Verbeelden wij ons 

 verplaatst in een ander woest oord. Maar geen boom breekt hier 

 het eentoonige der vlakte af; zoo ver het oog reikt schijnt alles 

 dor. Wij zijn in eene der Savannen van Zuid-Amerika, en wel 

 gedurende het drooge jaargetijde. De lucht is er brandend heet, 

 de verschroeide bodem kaatst de warmte naar alle zijden terug 

 en vermeerdert haar nog; kudden van wilde buffels, van lamas, van" 

 verwilderde paarden en honden dwalen rond, maar vinden ter naau- 

 Avernood eenige plant om hunnen honger te stillen of water om 

 hunnen dorst te lesschen. Echter er zijn nog planten aan de alge- 

 meene verdrooging ontkomen ; het zijn die vreemdsoortig gevormde 

 gewassen, die de familie der Cacteën, of Cactusachtige planten za- 

 menstellen ; planten , die door haar zonderling maaksel van alle onze 

 inheemsche gewassen geheel afwijken, die zich dan eens als hoe- 

 kige zuilen of kandelabers verheffen , dan weder den vorm van me- 

 loenen vertoonen, bezet met puntige stekels of lange haren, of wier 

 bladlooze stengel schijnbaar uit aan elkander gevoegde bladeren be- 

 staat. Nergens is de natuur welligt grilliger geweest in het voort- 

 brengen van vormen, dan in deze familie; vormen, die geenszins 

 altijd schoon, soms zelfs gedrogtelijk zijn. Doch oordeelen wij niet 

 te vroeg. Vaak herbergt een gedrogtelijk ligchaam eenen heerlijken 

 geest. Zoo ook hier. Die wanstaltige gewassen zijn eene weldaad 

 voor de bewoners der Savanna. Onder hunne dikke, de uitdamping 

 verhinderende opperhuid is een altijd sappig weefsel voorhanden, 

 dat met gretigheid door de aamechtige dieren wordt uitgezogen. Het 

 is om deze eigenschap, dat de dichterlijke bernardin de st. pieure 

 hen de bronnen der woestijn noemde. En daarenboven, laat het 

 dorre jaargetijde voorbij zijn en de grond gedrenkt worden door 



