— El — 



altijd bloemen. Doch men kent daar ook niet het genot, dat juist 

 in de afwisseling der jaargetijden gelegen is; men kent daar het 

 schoonste der jaargetijden, de lente, niet. 



Eindelijk, ziet op de bewoners dier zoo geprezene landen, en 

 oordeelt, of hun lot inderdaad zoo benijdenswaardig is. Waar vindt 

 men tusschen de keerkringen volken, die te vergelijken zijn met de 

 krachtig gebouwde bewoners onzer luchtstreek? Voor den planten- 

 groei moge de keerkringszon voordeelig zijn, zij is het niet voor 

 de ontwikkeling van den mensch. Deze kan daar nimmer den 

 hoogst mogelij ken trap van volmaking bereiken , waarvoor zijne na- 

 tuur zoowel naar het ligchaam als naar de ziel vatbaar is. De on- 

 dervinding leert het. De nood is de beste leermeesteres van den 

 mensch. Vadzig en traag blijft hij daar', waar hij geene moeite 

 behoeft aan te wenden om in zijne volstrekte behoeften te voorzien; 

 hij verheft zich slechts weinig boven het dier ; want er bestaat voor 

 hem geen prikkel, geen dwang tot inspanning der vermogens van 

 zijnen geest. Maar daar, waar de natuur in strijd is met den 

 mensch, waar hij den dorren grond in vruchtbare landouwen moet 

 herscheppen, of den onder het water bedolven bodem aan de baren 

 ontwoekeren, waar de ijzeren noodzakelijklieid hem drijft, — daar scherpt 

 zich zijn geest en wet zich zijn verstand. Daar toont hij de heer 

 der natuur te zijn; ginds is hij slechts haar kind. 



