— 23 — 



gehad in de gesteldheid van de aarde en van de natuurvoor- 

 werpen, die zich op haar bevinden. Lang heeft het echter geduurd, 

 eer diezelfde waarheid algemeen als zoodanig erkend en aangenomen 

 is geworden, niettegenstaande ten allen tijde de gesteldheid van 

 den bodem, waarop wij leven, en de tot den delfstofielijken (fossilen) 

 toestand overgegane overblijfselen van dieren en planten, die daar- 

 onder bedolven liggen, de aandacht der natuuronderzoekers hebben 

 bezig gehouden, en het ook niet aan pogingen ontbroken heeft, 

 om reden te geven van datgene, wat men dienaangaande opmerkte. 



Die versteende overblijfselen van dierenen planten, Avelke men alom 

 over de oppervlakte der aarde verspreid vindt, die men in de diep- 

 ste mijnen zoowel als op de hoogste bergen aantreft, die binnen in 

 de steenblokken , welke uit de groeven gehouwen worden , ingesloten 

 worden gevonden, zoodat zelfs sommige steensoorten bijna geheel 

 uit eene opeenhoopiug van zulke versteeningen schijnen te bestaan, — 

 die versteende overblijfselen vooral konden niet nalaten de algemeene 

 opmerkzaamheid tot zich te trekken. Vreemd scheen het, dat men 

 vaak overblijfselen van zekere dieren vond in streken, waar zij naar 

 alle aanzien nimmer konden geleefd hebben, b. v. olifantstanden 

 in onderscheidene streken van Europa; maar geheel onverklaarbaar 

 was het bij den eersten opslag, dat een aantal voorwerpen, die 

 blijkbaar in de zee te huis behooren, zoo als koraalgewassen, 

 schelpen, tanden en geraamten van zeevisschen, dikwijls in verba- 

 zende hoeveelheid gevonden werden op zoodanige plaatsen, die op 

 grooten afstand van de zee verwijderd waren, ja zelfs op hooge 

 bergen. Hoe waren die voorwerpen daar gekomen.? Welke magt 

 had ze uit de diepte des oceaans opgeheven en hun eene ligplaats 

 geschonken, zoo geheel verschillend van die, voor welke zij dui- 

 delijk door de natuur bestemd waren? 



De beantwoording dier vraag was zeker niet gemakkelijk; zij 

 scheen aan velen onmogelijk ; maar daar men toch reden van het 

 aanzijn dier voorwerpen wenschte te geven, nam men zijne toe- 

 vlugt tot eene verklaring, die ons allerzonderlingst toeschijnen 

 moet. Zij scheen dat echter minder in eenen tijd, toen de natuur- 

 kundige wetenschappen in vele opzigten nog in hare geboorte ver- 



