— 23 — 



zulke plaatsen werden aangetroffen, waar zij zelve onmogelijk ge- 

 leefd konden hebben. Het is waar, tegen deze, anders schijnbaar 

 zoo ongedwongene verklaring, verhieven zich eenige zwarigheden. 

 Zoo was het moeijelijk te begrijpen, hoe, ten gevolge dier over- 

 strooming, de door de golven medegesleepte voorwerpen in het bin- 

 nenste der rotsen geraakt , en door ontzettende steenmassas omgeven 

 hadden kunnen worden. Zoo werd tegen haar ingebragt, dat men 

 vele der gevondene schelpdieren enz. alleen in versteenden toestand 

 kende, en dat zij nimmer levend waren aangetroffen; eene omstan- 

 digheid, welke de voorstanders der vooronderstelling van het ont- 

 staan dier versteeningen als spelingen der natuur in hun voordeel 

 wisten aan te wenden, daar men het toen nog niet durfde wagen 

 haar te verklaren door het uitgestorven zijn van een aantal geslach- 

 ten en soorten, uit -vrees van zoodoende, gelijk men meende, aan 

 de wijsheid en raagt des Scheppers te kort te doen. Maar wat men 

 er ook tegen inbrengen mogt, de door de Heilige Schrift, zoo als 

 men dacht, gestaafde algeraeene overstrooming scheen toch zulk 

 eene gereede verklaring van de meeste bekende geologische daad- 

 zaken aan de hand te geven , en aan den anderen kant waande men 

 in die daadzaken zulk een klaar bewijs voor de waarheid van het 

 bijbelsche verhaal te vinden, dat men niet ligt zich door deze en 

 andere zwarigheden liet afschrikken, en liever alle krachten in- 

 spande, om die door het smeden van allerlei hypothesen óf op te 

 lossen , óf ten minste te ontwijken. 



Het was natuurlijk, dat de voorstanders dier theorie er zich 

 over verwonderden, dat men, onder zoo vele overblijfselen van dieren 

 van alle klassen, nimmer duidelijk herkenbare menschelijke been- 

 deren aantrof. Immers , niet alleen dieren , maar ook menschen waren 

 door dien zondvloed om het leven gekomen, en er bestond hoege- 

 naamd geene reden, waarom hunne beenderen niet even goed be- 

 waard zouden gebleven zijn, als die der dieren. Het was dus voor 

 hen aanvankelijk eene wezenlijke zegepraal, toen het bekend werd, 

 dat een der ijverigste verdedigers van hun gevoelen, johann jacob 

 scHEUCHZEE,, geneesheer en hoogleeraar in de wis- en natuurkunde 

 te Zurich , in het bezit gekomen was van eenen steen uit de groeven 



