— 27 — 



niet anders, of hij moest bekend zijn met liet maaksel van het 

 menschelijk geraamte, en met den vorm der beenderen, waaruit het 

 is zamengesteld. En toch zag hij het groote verschil tusschen 

 zijne versteening en dat geraamte geheel over het hoofd, — een 

 verschil, dat zóó groot is, dat het ieder, die ooit een menschelij- 

 ken schedel oplettend beschouwd heeft, dadelijk in het oog moet 

 loopen. Het hoofd van het voorwerp is geheel anders gevormd 

 dan dat van den mensch; om slechts een paar punten op te noe- 

 men, zoo ontbreekt er het geheele bovenste gedeelte van den sche- 

 del aan, en de oogholten zijn naar evenredigheid veel te groot, 

 terwijl men geen spoor van tanden of tandkassen ontdekt, ter 

 plaatse, waar deze zich moesten bevinden. Ook de wervelbeenderen 

 verschillen zeer van die van den mensch. Dit alles, en nog veel 

 meer, zag scheuchzer, voorbij; en nog later gaf hij in zijne Ge- 

 heiligde Natuurkunde {Pkysica Sacra^ 1731,) nogmaals eene af- 

 beelding van zijnen vermeenden fossilen mensch, die, volgens zijne 

 overtuiging, behoord had onder het aantal dier ougelukkigeu , die 

 in den algemeenen zondvloed waren omgekomen. 



Het kon wel niet anders, of de misvatting van scheuchzee 

 moest spoedig worden opgemerkt. Maar toch bleef het fossiel nog 

 een raadsel. Daar echter de steengroeven te Oeningen vele ver- 

 steende overblijfselen van visschen, en wel, gelijk men oordeelde, 

 vooral van gewone Europeesche zoetwatervisschen bevatten, zoo ver- 

 moedde men, dat de zoogenaamde fossile mensch ook wel zulk een 

 zoetwatervisch zijn kon. De Meerval [Silurus glanis) , een zeer groote 

 zoetwatervisch , die in vele gedeelten van Europa (in ons vaderland 

 alleen in het Haarlemmer Meer), wordt aangetroffen, komt in 

 grootte het best met het versteende voorwerp overeen, en bezit 

 tevens een' ronden kop; — en, niettegenstaande er zich voor den 

 naauwkeurigen opmerker nog een aantal punten van verschil aan- 

 bieden, zoo verklaarde men den fossilen mensch nu voor eenen 

 Meerval. 



Intusschen naderde de geologie, terwijl de eene theorie na de 

 andere zich trachtte te doen gelden en weder verworpen werd, 

 toch van stap tot stap tot dat standpunt, op hetwelk zij eerst den 



