— 37 — 



schap voorwaar. De holte nu die de dikkere, de meer lijvige stof 

 bevat , laat zoo ook door het vlies der cel in haar binnenste eene 

 meer vloeibare stof toe. Wat toch van de dierlijke vliezen of 

 blazen, in dit opzigt, waar is, hetzelfde geldt van de cellen der 

 planten. Gom, slijm, suiker , eiwitaardige en andere stofien bevinden 

 zich in meerdere of mindere mate in de holten der jonge cellen of 

 blaasjes van alle andere, vooral jongere deelen; zij zijn ook aanwezig. 

 in die van de uiterste punten van den wortel , die het aard vocht op- 

 neemt , 't welk hoofdzakelijk uit water bestaat , vermengd met kleine 

 hoeveelheden van onderscheidene stoffen, die in dat water kunnen 

 worden opgelost. Dat aardvocht , dunner zijnde dan de vloeistoffen in 

 de cellen voorhanden, dringt door de cellenvliezen des wortels, en 

 met hetzelve worden die stofien in de cellen opgenomen, wier aard 

 toelaat, dat ze door het vlies worden doorgelaten en met het cel- 

 lensap zich vermengen of verbinden; terwijl daarentegen niet wor- 

 den opgenomen die stoffen uit den grond, welke daarmede zich niet 

 kunnen verbinden. Men zou zeggen, als had de wortel eene zekere 

 voorkeur voor deze of gene voedende stoffen in den grond voor- 

 handen en eenen afkeer van andere; en het is daaruit alleen dat 

 wij moeten verklaren, waarom sommige bestanddeelen van den grond 

 door de planten al, andere daarentegen door haar niet worden op- 

 genomen, waarom eindelijk elke plant haar eigen grond vereischt 

 en vaak op andere soorten van gronden niet kan tieren. 



Gelijk de planten door de wortels zijn gehecht in den grond, 

 zoo staat de stengel, met de deelen die zich aan dezen ontwikke- 

 len , in betrekking met den dampkring. Uit den verschillenden aard 

 dezer beide toestanden vloeit dan ook een groot verschil van ontwik- 

 keling voort. Wij spraken hierboven reeds van onderscheidene vor- 

 men , welke de blaasjes van het weefsel , dat wij cellenweefsel noemden , 

 aannemen. Daaronder is er een, van welken wij hier, in verband met 

 onze tegenwoordige beschouwingen, opzettelijk moeten gewagen. Het 

 zijn namelijk die cellen, welke men aan de oppervlakte der planten 

 aantreft, en die wij gezamenlijk met den naam van opperhuidsvlies 

 bestempelen. Zij wijken in menig opzigt van alle andere weefsels af, 

 al mag men ook aannemen , dat zij uit dezelfde grondvormen als deze 



