— 49 — 



wel eenig vocht ook in de laatste, maar toch minder dan in de 

 onbedekte. Des avonds hielden, na een warmen dag, de gesloten 

 hoedjes niet minder vocht in dan de niet geslotene. Als men de 

 bekers afsloot met fijne vliezen, door zijden draden om de randen 

 bevestigd , verkreeg men alweder het bewijs, dat de afzondering van den 

 dag die van den nacht overtrof. Dit vocht in die' bekers is dus 

 afkomstig uit het inwendige der plant en van de binnenvlakte van 

 het kruikje zelf, en heeft niet van den dampkring zijnen oorsprong, 

 gelijk men wel eens beweerd heeft. 



Ten onregte heeft men 

 aan die bekers (die men 

 toch wel als eigenaardige 

 blad-uitgroeijingen zal 

 moeten beschouwen) een 

 afwisselend sluiten en ope- 

 nen toegekend. Men be- 

 hoeft slechts na te gaan , 

 welke verandering de be- 

 kermond en het deksel 

 zelf ondergaat , om te be- 

 sluiten , dat dit op nieuw 

 sluiten onmogelijk is. Het 

 vocht zelf is flaauw zoet 

 van smaak, en gaat bui- 

 ten die bekers spoedig 

 over tot bederf. Als men 

 de stengels afsneed, en de 

 planten alzoo in water 

 plaatste, hield de afzon- 

 dering van vocht in de bekers op. Het zijn dus de stengels in 

 hare natuurlijke verhoudingen , waardoor het vocht , dat in die kruik- 

 jes wordt afgezonderd, moet worden aangevoerd, (korthals). 



De beroemde schrijver over de planten van onze Oost-Indiën, 

 in de IT^e eeuw, geouge rumph, meldt ons de volgende bijzon- 

 derheden omtrent het gebruik van deze gewassen in Indië, en dit 



4 



NEPENTHES EONGSO. 



