— 56 — 



kondiging, ja het begin reeds van eene meer en meer naderende ont- 

 binding en aanstaanden dood. De bladen sterven Laat ons hierbij 



nog voor 't laatst onze aandacht bepalen. Hunne geheele betrekking 

 tot den dampkring is veranderd, of schijnt zelfs op te houden. De 

 opperlaag wordt , door de massa van vochten die haar doortrekken , 

 en waaruit zich enkele stollen tegen haar aanzetten, of zich op 

 hare buitenvlakte afzetten , veranderd , verdikt , — maar in allen ten 

 laatste voor de uitwaseming ongeschikt en van de lucht als afge- 

 sloten. Stofwisselingen, die zich te voren in eene onveranderde orde 

 opvolgden, en die de oorzaak van den groei waren, houden als 

 zoodanig geen' stand meer; eene andere reeks van veranderingen, 

 waaraan de groei geen aandeel meer heeft, noch het gevolg van 

 wordt , treden in hare plaats. De uitwendige invloeden maken zich , 

 als 't ware, meester van de stof , die nu buiten den kring des levens 

 geraakt is. Het blad, dat geene stoffen meer kan naar buiten ont- 

 lasten, neemt ze ook niet meer op. Een nutteloos aanhangsel ge- 

 worden, valt het weldra af van het deel, waarin het leven niet 

 verstoord werd. De afval der bladen is dus niet het gevolg van 

 de wisselingen der jaargetijden, want ook in de tusschen-keerkrings- 

 landen heeft dit verschijnsel plaats ; hij is het gevolg van den 

 veranderden levenstoestand zei ven, van de gestoorde verhouding 

 tusschen verdamping en opslorping. In de maand Augustus moes- 

 ten twee boomen, om plaatselijke redenen, worden ontdaan van al 

 hunne takken. Zij maakten nieuw blad, en daarmede staan zij nu 

 (24 Nov.) grootendeels nog groen en frisch, hoewel bedekt met 

 sneeuw, terwijl reeds belangrijke nachtvorsten in de afgeloopen we- 

 ken hebben plaats gehad. De oorzaak van het afvallen der bladen 

 moet dan wel oorspronkelijk niet in de lucht zijn te zoeken , maar 

 in de verrigting dier deelen zelve. De verhoogde werking van het 

 leven zelve wordt de oorzaak van den dood, wegens de verandering 

 door haar aan de weefsels aangebragt, zonder welke de bladen niet 

 zouden afvallen, en de planten, die wij eenjarig noemen (omdat ze 

 binnen een' j aarkring zich ontwikkelen en zaden voortbrengen) niet 

 na zoo korten tijd zouden afsterven, maar even als heesters en 

 boomen eenen onbepaalden levensduur zouden moeten hebben. 



! 



