— 67 — 



geplaatst, behooren zij alleen tot de kruipende dieren in den vollen 

 zin van dit woord. Zij alleen zijn, door het gemis van ware pooten 

 en van den bewegings-toestel die tot loopen gevorderd wordt , streng 

 van de overige familiën der reptilia afgezonderd. 



Men kent haar algemeen als koudbloedige , gewervelde dieren , van 

 eenen rolronden vorm , en met eene met schubben bedekte huid. Deze 

 is daardoor zeer bewegelijk, zoodat zij , bij de tallooze kronkelingen , 

 tot welke hun buitengemeen veelribbige en veelwervelige tronk 

 in staat is , gemakkelijk kan medegeven. Behalve uit deze , in kleur , 

 vorm en rangschikking duizendvoudig gewijzigde schubben, bestaat 

 het uitwendig bekleedsel verder uit buik- en staartringen , terwijl 

 de kop met platen en schilden gepantserd is. Geheel dit uitwendig 

 bekleedsel wordt van twee- tot vijfmalen in het jaar, met eenig 

 verschil naar het klimaat, vernieuwd. Alsdan vervelt het dier. Het 

 eerst begint dit aan den kop. De slang dringt zich met dezen in 

 eene of andere naauwe opening, veeltijds in den grond, of tusschen 

 de takken van heesters en struiken. Terwijl het lijf zich hierbij 

 langzaam voortbeweegt , kruipt het dier , letterlijk , uit zijn vel , — 

 doch zoodanig, dat dit niet eenvoudig wordt afgestroopt, maar 

 tevens omgekeerd, op de wijze van een paling-vel. Niet onwaar- 

 schijnlijk komt het mij voor, dat het juist dit ruijings- of vervel- 

 lings-proces is, hetgeen aanleiding kan hebben gegeven tot de 

 voorstelling der slang als allegorie van de eeuwigheid. Hierdoor 

 toch schijnt dit dier zich steeds op nieuw te verjeugdigen. 



De slangen zijn van nature schuw en weinig ontwikkeld in 

 hoogere of zielsvermogens. De Hoogleeraar J. van der hoeven stelt , 

 dat zij daarin de visschen niet aanmerkelijk overtrefien. Het is niet 

 dan een onregtmatig verkregene, onverdiende roem, dien men haar 

 oudtijds, als het zinnebeeld van het verstand, van de wijsheid of 

 schranderheid, heeft toegezwaaid. Zij bezitten dien , volgens treviea- 

 Nus, gelijk vele menschen den hunnen, zonder dat iemand zeggen 

 kan, van waar en waarom. Alleen de faam van voorzigtigheid , en 

 vooral van geduld, dragen zij niet ten onregte. 



Vele, en inzonderheid de vergiftige soorten, zijn zeer traag van 

 aard en, in den regel, langzaam in hare bewegingen. Andere 



