s-z — 



scHOMBUiiGK op zijne reize meermalen heeft ontmoet, en waarvan 

 hij de doodelijke krachten uitvoerig heeft beschreven; — de Trig. 

 lanceolatus , de zoogenaamde Fer de lance, de "lansadder" of "gele 

 slang" van Martinique. Op de suiker- en andere plantaadjes van dit 

 eiland vooral, telen zij, in verband met het heerleger van ratten 

 aldaar, met welke zij zich voeden, op schrikbarende wijze voort. 

 CuviEE noemt haar: Ie plus dangereux reptile des iles a sucre, en 

 werkelijk beneemt zij er jaarlijks vele negers het leven. 



Het derde of laatste geslacht eindelijk leveren de Crotali of ratel- 

 slangen op. Deze zijn wel is waar gevaarlijk , doch hare beeten worden 

 in het algemeen niet zóó volstrekt doodelijk geacht, als die van 

 de vorige slan2;en. De ratelslanö-en behooren uitsluitend in Amerika 

 te huis. Deze dieren zoeken bij voorkeur de eenzame, drooge en 



warme savannes op, en wagen zicli 

 hoogstens tot aan de zoomen der bos- 

 schen. Meestal worden zij diep land- 

 waarts in veel menigvuldiger, ofschoon 

 CATESBY de noordelijke soort ook in 

 bewoonde streken heeft gezien. De 

 warmte zoekende, dringen zij er zelfs 

 tot in de woonhuizen door, en men 

 heeft zulk een' onwelkomen gast daar 

 soms wel eens in de bedden aange- 

 troffen ! Gelukkig nog , dat de ratel- 

 slang, even als de meeste andere groote 

 giftslangen, traag van aard is, anders 

 zou de last daarvan in de slangen- 

 RATELSLANG, (cROTALüs). \^rid.&a. Ondragelijk zijn. 



De twee voornaamste soorten [Crotalus horridus en diirisstis) zijn 

 aan het uiteinde van den staart voorzien van een rateltoestel , weshalve 

 zij ook wel caudisonae of strepUantes zijn bijgenaamd. Alleen eene 

 derde soort heeft dit apparaat niet , en wordt uit dien hoofde Crotalus 

 muttis , de "stomme" ratelslang, geheeten. Bij haar eindigt de staart 

 alleen in eene scherpe en harde punt. Deze verschilt ook in zoo 

 verre van de vorigen , dat zij wèl in de bosscheu voorkomt , van daar 



