— 84 — 



SCHOMBUUGK meermalen in de gelegenheid zijn geweest waar te 

 nemen. Zelfs bij de groote stilte der natuur, die over dag in de 

 wildernissen der keerkringen bestaat, was bet geluid alleen dan 

 hoorbaar, wanneer de slang over een vasten niet begraasden bodem 

 kroop. Nog moet ik hierbij doen opmerken , dat ik een groot verschil 

 in de sterkte van het geluid der ratels heb gevonden, naarmate die goed 

 droog zijn of nat. Wanneer men een ratel eenige oogenblikken in 

 een glas water legt, dan moet men er al zeer krachtig en snel 

 mede schudden, om er maar iets van te vernemen. Het komt mij 

 dus voor, dat, vooral in den regentijd, de aannadering van eene 

 ratelslang veel minder dan anders zal kunnen worden gehoord; het- 

 geen des te gevaarlijker is, daar zij juist dan de bewoonde plaatsen 

 opzoekt. Zoo verhaalt schombukgk, dat hij met zijne reisgenooten , 

 in eene hut te Pirara, in den regentijd, vijf malen door ratel- 

 slangen werd bezocht. 



De vorming dezer deelen geschiedt op de wijze der hoornweef- 

 sels , en is te vergelijken met het groeijen der nagels en der horens. 

 Het zijn geene beenige ligchaampjes, geene afgestootene staartwer- 

 velen, naar men heeft gewild, maar hoornachtige of lederachtige 

 holle kokertjes, die als het ware met een hoofdje in eikanderen 

 zijn gestoken of gearticuleerd. Het zijn ware aanhangsels van de 

 huid, buiten de spheer van den bloeds-omloop gelegen. Bij iedere 

 vervelling van het dier wordt een nieuwe ratel gevormd, terwijl 

 de ouden niet met de huid worden afgeworpen, maaralleen, telkens 

 één verder, naar buiten opschuiven. Daar de ratelslangen in som- 

 mige streken tot 5 malen in het jaar van huid wisselen, kon men 

 meenen , dat het getal ratels buitengemeen groot moet worden. Doch 

 deze zijn te broos, om zeer lang te zijn. Dikwijls vindt de een- 

 zame reiziger afgebrokene geledingen daarvan voor zijnen voet. 

 Geloofwaardige natujironderzoekers betuigen dan ook, bij de grootste 

 Crotali zelden of nooit ratels te hebben gezien met meer dan 11 

 tot 15 geledingen. In het Akademisch Museum te Utrecht echter, 

 bevindt er zich één van 17; — seba, minder te vertrouwen, teekent 

 er een af, met 42 leden; — john hunïee, wil er eens een hebben 

 gezien van 90 ringen; — terwijl uit Louisiana een berigt is gedag- 



