— 92 — 



ten prooi aan de pijnen van het stervensuur, wierp als wanhopig 

 zijne met vruchten beladen takken rondom zich. 



Ik ging het huis in om tot adem te komen. Het werd thans 

 noodig alle deuren en vensters te sluiten en van schutboomen te 

 voorzien. Eene menigte vrouwen en kinderen zaten door elkander 

 op den vloer. Alle bewaarden het stilzwijgen; het geweld des orkaans 

 maakte ieder gesprek onmogelijk. 



Mijne verbeelding was levendig geschokt door de vernieling, 

 waaraan mijn geliefde tamarindenboom ten prooi was; het denkbeeld 

 van de schijnbare pijniging, welke hij onderging, vervolgde mij 

 onophoudelijk. Door eene spleet in een der blinden bespiedde ik 

 met smart den voortgang zijner verwoesting. Zijne voornaamste 

 takken, die welligt meer dan eene eeuw oud waren, worstelden nog 

 hardnekkig met den vijand; hun gekraak werd boven het geloei 

 des winds uit gehoord; en weldra bleven er niet meer dan eenige 

 brokstukken van hen over op den door den tijd zwart geworden stam. 



De duisternis om ons heen nam toe. De bulderende stem des 

 storms werd al luider en luider en maakte weldra ook de hevigste 

 inspanning der menschelijke stem, om zich te doen verstaan, 

 volstrekt nutteloos. Een hevig gekraak waarschuwde ons nu, 

 dat het huis begon te waggelen. Dadelijk rezen de vrouwen en 

 kinderen op en gaven door hunne gebaren te kennen, dat zij ver- 

 langden in den kelder af te dalen. Nadat dit gebeurd was , bleven 

 alleen de blankofficier en ik achter. Onze oplettendheid verdeelde 

 zich toen tusschen den barometer, die digt in de nabijheid van 

 de trap hing, en het vreeselijk waggelen van het gebouw. De 

 muren schenen te buigen voor de herhaalde aanvallen van den wind. 

 Plotseling voelden wij eenen geweldigen schok, die ons het bloed 

 in de aderen deed stollen ; later vernamen wij , dat zij veroorzaakt 

 was door het instoïten van de keuken en de geheele vernieling 

 van de stallen en schuren, die aan het huis paalden, welke door 

 eene enkele windvlaag werden weggevoerd, zonder dat men er later 

 de minste sporen van kon terug vinden. Een groot getal van ge- 

 ringere schokken volgden elkander op , met een geluid als dat eener 

 kanonnade. Ontzettend groote steenen , in de lucht geslingerd , vielen 



