— 94 — 



dat oogenblik te schilderen. Na snel de schutboomen van eene 

 deur afgenomen en deze geopend te hebben, nam ik eene bran- 

 dende kaars en deed eene schrede buiten het huis; de vlam bleef 

 onbeweeglijk. Alles rondom de woning was zwart, kalm, stil. 



Maar die stilte der natuur duurde slechts kort. Weinige minuten 

 later hoorde ik in de verte een dof gerommel, en ik keerde aan- 

 stonds in huis terug, wederom de schutboomen en grendels voor 

 de deur brengende. Toen bewoog eene ligte schudding den grond — 

 eene aardbeving zoude onzen toestand nog verergeren ! De orkaan , 

 welke weder kwam opzetten , doch ditmaal van de tegenovergestelde 

 zijde, viel met vernieuwde woede op ons aan. Het reeds geschokte 

 huis kon niet lang meer weerstand bieden, en zoo besloten wij 

 dan onze toevlugt in den kelder te nemen. Wij daalden de trap 

 af, sloten het luik en bevestigden dit met stevige riemen. 



Gedurende vele lange en akelige uren bleven wij aldus in de 

 pijnlijkste onzekerheid en geheel versuft door het helsche gedruisch, 

 dat boven onze hoofden heerschte, en bovendien in dien toestand 

 van verslagenheid, welke steeds door aardbevingen wordt te weeg 

 gebragt. De rumvaten en eenige flesschen, die in den kelder waren, 

 werden opgeligt en door elkander geworpen. 



Ten vier ure na middernacht begon de hevigheid van den wind 

 merkbaar te bedaren. Wij gingen toen met vele voorzorgen over 

 tot de opening van het luik. Toen dat verrigt was, ontwaarden 

 wij de geheel heldere maan, die hare stralen wierp op eenige don- 

 kere zwarte wolken, welke met groote snelheid door de ruimte 

 dreven — Wij hadden boven ons geen ander gewelf dan dat des 

 hemels ! Het geheele bovenste gedeelte van het huis was weggevaagd. 



Mijn vriend en ik begaven ons naar eenen heuvel, waar wij den 

 dag afwachtten. De zon ging even schitterend op als den vorigen 

 dag; doch welke p^n vermag het tooneel der verwoesting te be- 

 schrijven dat zij verlichtte? Wanneer de hel haren brandenden 



adem over het eiland had laten gaan, zoude de vernieling niet 

 vreeselijker kunnen geweest zijn. Plantengroei, menschelijke wo- 

 ningen, dierlijk leven waren gelijkelijk verdwenen. 



Naar Dog-Hill-House terugkeerende , gingen wij door hetgeen 



